Welke stijl verkiest de Nederlandse politiek?

Er zijn weer gemeenteraadsverkiezingen in aantocht. En “dus” trekken de landelijke kopstukken het land in, om in steden waar ze anders nooit komen de mensen op te roepen op hun partij te stemmen. Hoewel ik zo mijn twijfels heb over de toegevoegde waarde van nationale politici in lokale politiek, gaat deze post over iets heel anders; namelijk de scheiding van politici in twee stijlen. Deze tweedeling was werd me afgelopen zaterdag, op bezoek in Almere, pijnlijk duidelijk.

We liepen door het centrum van Almere-Stad toen me ineens opviel dat er wel heel veel blauw op straat was. Waarom was me onduidelijk, tot mijn oog viel op een kudde mensen. Politieagenten vormden een buitenring, daarbinnen liepen campagnevoerders voor een partij (waarvan ik het jasje niet herkende). Vervolgens allerlei gewichtig kijkende lieden en in het midden van het hele circus Geert Wilders die zijn lokale troepen moreel kwam ondersteunen.

Het was een gezelschap waar de angst vanaf straalde. Het was een muur. Een muur om de ander op afstand te houden. Ontoegankelijk, afstandelijk, met een ondertoon van een negatief wereldbeeld.

Ietsje verder kwamen we een groep mensen tegen die rode rozen uitdeelde. Rozen zijn altijd leuk, zelfs als je niets met de PvdA hebt. Ik sprak een van de uitdelers aan om een roos voor mijn vriendin op te pikken. De man draaide zich om en ging heel hartelijk in gesprek. Hij had een wat bekend gezicht, maar… geen enkele beveiliging, dat kan toch niet? Maar de stem nam elke twijfel weg. Ook zonder hoedje was dit onmiskenbaar dhr. Plasterk.

Bizarre tegenstelling

Deze twee ontmoetingen illustreren de twee politieke stijlen die in Nederland momenteel “in de mode” zijn. Enerzijds de stijl die uitgaat van angst en afweren (mijn vriendin vroeg zich af of Wilders die beveiliging niet juist gebruikt om daarmee de boodschap uit te stralen dat het “echt heel erg” is gesteld met de veiligheid. Een gedachte die me eigenlijk niet meer loslaat. Want hoe erg is het gesteld met de veiligheid in Nederland, als de Minister van Buitenlandse Zaken zonder machtsvertoon en al beveiliging (er was slechts één iemand bij die mógelijk die rol heeft) door de stad kan lopen. Hoe serieus moet je die angst van een politicus die eigenlijk door steeds minder mensen serieus genomen wordt dan nog nemen? Maar belangrijker is de vraag welke stijl we willen?

Want de stijl van angst en onderbuik is ook de stijl die momenteel in het kabinet Rutte-II de boventoon lijkt te voeren. Althans, vanuit een andere gedachte kan ik al die enge ideeën van types als Teeven en Opstelten niet plaatsen.

Keuze

Nederland staat voor een keuze. Een keuze van de stijl van werken. Het gaat niet om welke partij, maar om welke grondhouding. Welke mentaliteit willen we met zijn allen hanteren? Maak de keuze, en verander vanuit die keuze de wereld. Indien nodig ook je eigen partij. Wordt het een keuze voor angst, vijandbeelden en afstandelijkheid? Of kiezen we voor toegankelijkheid, openheid en een vriendelijke benadering?

Ik heb mijn keuze gemaakt. Wat jij?

This entry was posted in Nederland, politiek and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply