Verslaving, hulp en preventie

Dat je er met repressief beleid niet bent om overlast terug te brengen, dat geloofde ik al. Zowel in de bestrijding van criminaliteit als ook bij overige overlast moet elk beleid zowel repressie als preventie bevatten. Immers, voorkoming is beter dan genezing. En vaak bespaar je je per preventie-euro meer dan bij repressie (al weet je dat nooit zeker). Maar: zonder repressie, wordt preventie al snel een wassen neus.

Vandaag kwam ik echter met een flits tot een nieuw gezichtspunt, waardoor ik het belang en noodzaak van hulpverlening als preventie ineens veel sterker zie. Niet door mijn eigen briljante filosofische denken, maar doordat ik vanaf deze week op de afdeling Financial Control van een instelling voor verslavingszorg werk. Zoekend naar de betekenis van wat afkortingen, kwam ik op de site van de Stichting Verslavingsreclassering GGZ (SVG)

Een citaat uit hun visie:

Delinquenten die verslaafd zijn, en daarbij veelal ook psychiatrische problemen hebben en dakloos zijn, hebben niets te verliezen. Waarom zouden zij na hun vrijlating de voor hen gemakkelijkste weg dan ook niet nemen? Deze veelplegers staan keer op keer na een (korte) vrijheidsstraf weer op straat. En bezorgen mensen in de stad waarin zij leven, schade en overlast.

Om deze neerwaartse spiraal te doorbreken, komen we er niet met enkel straffen en vergelden. Willen we voorkomen dat ex-gedetineerden steeds weer hun criminele gedrag oppakken, dan moeten we zorgen dat er iets voor ze op het spel komt te staan. De verslavingsreclassering doet dit door deze mensen intensief te begeleiden en te motiveren voor behandeling, en dwingt ze zo hun leven te ordenen. Dan hebben ook zij weer iets te verliezen.

Simpele filosofie, maar des te verklarender voor het gedrag van verslaafden. En zoals elke academicus weet, hoe simpeler, hoe beter (Ockhams Razor)

This entry was posted in Diversen, Nederland, Zorg and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply