Verdrietig Over(asseltse) vennen

Ik ben opgegroeid in Nijmegen-Dukenburg. Een van mijn vroegste herinneringen is dat ik als kleine dreumes door mijn ouders in de weekenden meegenomen werd naar “Het Bos”. Hele weekenden heb ik daar (in mijn herinnering) doorgebracht. Tot het onafwendbare moment kwam, waarschijnlijk in de Nee-fase, dat ik niet meer mee wilde.

Jarenlang kwam ik niet meer in het bos (behalve het Uilenbosje, of het bosje bij de scouting). Tot de puberteit, die momenten dat je even niemand wilt zien. Dan is zo een bos toch best handig. En ook later, als je even afstand moet nemen van studie of werk, dan is een bos geweldig.
Niets zo heerlijk (vind ik) om me omringd door bomen even helemaal “weg van alles” te voelen. Om even niets te hoeven en niemand te zien.

Vandaag ontdekte ik dat dit nu echt iets uit de “Goeie Ouwe Tijd” is.
Natuurlijk had ik gehoord dat ze in de Hatertse en Overasseltse Vennen nogal drastisch aan het “natuurbeheren” waren. Vorige herfst heb ik nog een avondwandeling gemaakt, waar ik de eerste schade al zag. Maar de volle omvang heb ik niet gezien, want het werd donker.

Maar vandaag verscheen de destructieve kracht van Homo Sapiens (of zullen we het voortaan maar Homo Destructivo noemen) in volle glorie. De zon schijnt, het is lekker warm, mooi moment voor een boswandeling.

Alleen: er is geen bos meer. Hier en daar een boom, dat wel. En een informatiebord, wat ons mooie doorkijkjes belooft. Maar…als ik om me heen kijk, zie ik auto’s rijden over de weg naar Overasselt. Ik hoor de A73 luider dan ooit tevoren. En het wemelt van de mensen. Fietsers, wandelaars, scooters.

Weg is de illusie dat je even alleen bent. Weg is het gevoel dat je in een mooi groot gebied bent. Door de doorkijkjes valt vooral op hoe klein het terrein eigenlijk is. En hoeveel mensen er eigenlijk rondlopen. Dit is geen natuurgebied, dit is een extra Goffertweide.

Maar die hadden we al!

Een boswandeling is voor de Dukenburgers kennelijk niet meer gegund. Want Heumensoord is met zijn New Yorkse stratenplan niet heel spannend. En de andere bossen, daarvoor moet je gelijk weer drie kwartier op de fiets.

De grootste vijand van de natuur? Natuurbeheerders…

This entry was posted in Duurzaamheid and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply