Tussen hoop en vrees

Over 4 weken is het twee dagen geleden dat ik mijn ogen heb laten laseren.

Althans, dat is de planning.

Naarmate de datum dichterbij kruipt wordt ik steeds nerveuzer. Was het wel de juiste keuze om zoveel geld uit te geven aan zoiets riskants? Is het probleem nu echt zo groot dat ik een operatie wil ondergaan waarbij één los schroefje betekent dat ik blind kan worden?

Adem in, adem uit.

Goed, de statistieken zijn positief. En mensen die ik ken, die het ook gedaan hebben, zijn nog positiever. Maar ja, garanties kunnen niet worden gegeven.

Maar gelukkig zijn er dan weer de momenten waarop ik me zo enorm aan mijn bril erger: net tijdens het sporten begon het steeds meer te knellen. En op de terugweg door de regen zag ik niets meer door de druppels. En dan herinner ik me ook weer dat ik het vooral doe om niet “afhankelijk”  te zijn van hulpmiddelen en kan ik weer even met een versterkt moraal verder.

Totdat die twijfel weer begint te knagen….

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.