The King’s Speech

Oorspronkelijk geplaatst op www.nijmegendirect.nl (9 februari 2011)

Het was druk, deze dinsdag bij de Lux. Ongewoon druk voor een Sneak Preview. Afgeladen druk zelfs. Misschien had het iets te maken met het feit dat de hint voor de Sneak Preview van deze week wel héél erg makkelijk was: S-s-s-s-praakgebrek.

Ja, met zo een hint weet iedereen welke film gaat komen: “The King’s Speech”. Een film die, zo werd me verteld door Mr. Sneak Preview, nogal een ongewone marketingroute heeft afgelegd: op het laatste moment teruggetrokken als slotfilm op een groot filmfestival en ineens, onverwachts, in het sneak preview circuit gedropt. Ongewoon? Misschien, maar je hoort mij niet klagen.

Eigenlijk was dit mijn Sneakloze week, maar toen ik vorige week bij “Black Swan” de hint voor dit keer hoorde wist ik dat ik ook deze week bij Lux zou zijn. Waarom weet ik eigenlijk niet, want afgezien van een kort radio-item had ik niets over de film gehoord. Maar een enkele soundbite wist me te triggeren, namelijk de scene waarin Prins Albert spraaktherapeut Lionel Logue ontmoet:

Logue: It would be best if we were equals in this room
Prins Albert: If we w..w…where equals, I w..w..w..wouldn’t be here”

The King’s Speech
Prins Albert wordt Koning George VI

Voor wie het nog niet weet, “The King’s Speech” gaat over Prince Albert, zoon van de Engelse Koning George V, en de tweede in lijn voor troonopvolging. Gelukkig tweede in lijn, want hij heeft een enorm spraakgebrek, waardoor hij niet in staat is om in het openbaar de simpelste boodschap te verkondigen. Albert is dolgelukkig dat hij geen koning hoeft te worden, maar als zijn oudere broer ervoor kiest om te trouwen met een vrouw die niet geschikt wordt geacht als Koningin, moet Albert ineens aan de bak. Een nachtmerrie voor hem, maar gelukkig is Lionel Logue daar, om hem te helpen zijn stotterprobleem op te lossen. Maar op het moment dat hij gekroond wordt, staat Albert, later King George VI, voor een groter probleem: de Tweede Wereldoorlog begint! En dus moet hij in staat zijn een verdomd goede speech af te steken om zijn onderdanen moed in te spreken.

Daar gaat de film over. Althans, oppervlakkig beschouwd gaat het daarover. Maar “The King’s Speech” gaat dieper, veel dieper. Het is niet alleen een leuk verhaaltje over een man die Koning-tegen-wil-en-dank is, maar het gaat over veel meer. Het gaat over het politieke koninklijke leven. Het gaat over de gevolgen van een “koninklijke opvoeding” voor een kind. Het gaat over de schade die een strenge vader onbedoeld bij zijn kind kan aanrichten. Het gaat over angst en onzekerheid. Het gaat over onzekerheid en het imposter-syndroom. Maar vooral gaat het over jou en mij.

Want Prins Albert was echt niet de enige met angst voor spreken in het openbaar. Hij is echt niet de enige die zich soms vertwijfeld afvraagt of zijn ambities wel realistisch zijn, of hij wel opgewassen is voor zijn taak.

The King’s Speech
De koning en zijn vrouw

“The King’s Speech” is een uitvergrote weergave van de angsten en onzekerheden die iedereen wel kent. Angsten en onzekerheden die bij ons, simpele burgers, gelukkig vaak relatief onzichtbaar blijven. Maar in “The King’s Speech” zijn de onderliggende psychologische mechanismen overduidelijk aanwezig.

Het is een interessante wisselwerking: herkenbaar, maar door de andere setting speelt het op voldoende afstand van de kijker. Hierdoor raak je enorm geboeid, zonder dat je je er ongemakkelijk bij voelt. Dit afgewisseld met bij vlagen hilarisch komische scenes leidt tot een film die voor de volle 128 minuten boeit. “The King’s Speech” is ontroerend mooi en alle Oscar-nominaties waard. Het zou me zeer verbazen als deze film niet een paar van die gouden beeldjes binnen weet te halen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.