Terre des Hommes Nijmegen, het begin

Sinds eind 2009 ben ik al betrokken bij de oprichting van de Stichting Terre des Hommes Nijmegen. De eerste maanden gebeurde er weinig, totdat er een volledig bestuur kon worden opgesteld.

Sindsdien hebben we vrijwilligers geworven, een informatieavond gehouden en de Stichting opgericht. Maar waar we het afgelopen halfjaar vooral veel tijd aan gespendeerd hebben: het vinden van een pand voor de winkel waarin we tweedehands goederen te koop gaan aanbieden.

Zo een pand vinden, het klinkt makkelijk… maar dat valt nog vies tegen. Nadat we eerst ruim een maand (of meer?) bezig waren met een zoektocht in het centrum besloten we maar om de zoektocht iets breder te trekken. Want het stadscentrum is (a) te duur, (b) vaak lastig te bereiken voor bevoorrading en (c) het is er enorm duur om te parkeren. En dat wil je vrijwilligers natuurlijk niet aan doen.

Uiteraard trokken we er ook een makelaar bij, ACM aan de Oranjesingel, maar die kwam met een groot aantal panden die totaal niet aan de door ons gestelde (en uitgesproken) eisen voldeden. Maar er zaten er een paar tussen die interessant werden, zodat de onderhandelingen aangegaan werden. Veel mails en telefoontjes over en weer, maar geen resultaat.

Toen kwam winkelcentrum Neerbosch in zicht, waar we echt weken hebben onderhandeld met… ja, met wie? Er was een eigenaar die het pand wilde verhuren en verkopen? Toen kwam er een potentiële koper die dacht dat wij allang huurden. Toen kwam er een makelaar bij, toen nog iemand… en elke keer werd het “openingsbod” hoger en hoger en hoger. Net zolang tot we zoiets hadden van “Toedeledokie, wij zijn weg”.

Enorm veel tijd geïnvesteerd. Wat een domper. Maar we lieten ons, verstandig als we allemaal zijn, niet gekmaken en hielden onze grenzen in het oog.

Inmiddels verwisselde ik het leven van ZZP-er voor het leven van een loonslaaf, waardoor ik minder flexibel met mijn uren kon omgaan, zodat de zoektocht nog meer op de schouders van onze voorzitter (Louk van der Vliet) kwam. En hij besloot op een gegeven moment eens bij een bepaald pand (dat al enorm lang dichtgeplakt zat) te gaan informeren.

En wat bleek: de eigenaar wilde best verhuren, tegen een prijs die binnen ons budget haalbaar was. Ook hier natuurlijk weer het nodige onderhandelwerk (vooral door de voorzitter dus) en onderling afstemmen wat we ervan vonden (onder het bestuur), net zolang tot…

we gisteravond de sleutel kregen en onze vrijwilligers op bezoek lieten komen. En wat vertelden we hen: het échte werk begint nu pas.

Op het programma staat niet alleen een grote schoonmaak en verbouwing, maar ook een enorme promotiecampagne (kan nog mensen gebruiken die tijd over hebben om brievenbussen te lopen). En er is haast bij, want de 23e gaan we open.

Binnenkort hopelijk foto’s van de vrijwilligersavond!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.