Woedende menigte vergeet even na te denken.

En jawel, er is weer een nieuwe rel geboren. En jawel, weer eens een rel om niets. Of beter gezegd: een rel over iets dat iemand gezegd ZOU hebben, maar niet heeft gezegd.

Wie? Beroepsprovocateur Prem Radhakishun, de man die we allemaal kennen om zijn heerlijk ongenuanceerde uitlatingen.

Plaats delict: De tafel van De Wereld Draait Door.

Ik heb de uitzending weliswaar niet gezien, maar ik heb wel het genoegen ‘s ochtends lang in de file te staan, dus ik heb het geluidsfragment een paar keer voorbij horen komen.

De grote verontwaardiging is vooral gericht op de vermeende beschuldiging dat Jean-Pierre Geelen (Volkskrant) “het” alleen met kleine kinderen zou doen.

Alleen…

als je de uitspraak analyseert, was dit niet wat Radhakishun zei. Laten we de tekst erbij halen:

“Jean-Pierre Geelen is een van de grootste hypocrieten waarvan ik vernomen heb dat hij het voornamelijk met kleine kinderen doet. Ik heb er geen bewijs van, maar zo schrijft hij ook, en dát is mijn probleem!”

Wat is hier nou de beschuldiging…? In mijn ogen: dat Geelen hypocriet is. En die opmerking dat Geelen pedo zou zijn…? Een typisch Premiaanse illustratie van de reden waarom hij Geelen hypocriet vindt.

“Dat insinuerende van de Volkskrant, dat anti-zwarte van de Volkskrant”

Want daar ging de discussie over: over de betrouwbaarheid van de Volkskrant?
En wat ondermijnt de betrouwbaarheid van een krant het meest? Juist: het niet toepassen van hoor-en-wederhoor. Je weet wel, het journalistieke principe dat je geen beschuldigingen de wereld in helpt zonder dat je die uit meerdere onafhankelijke bronnen bevestigd hebt gekregen.

Prem heeft met zijn opmerking precies het gevaar van dat soort acties bewezen. En de reactie van de pers, die allemaal lopen te mekkeren dat Radakishun iemand van pedosexualiteit heeft beschuldigd, die bewezen net zo hard de stelling van Prem dat er in de media niet al teveel aan feiten-checken en zelf nadenken wordt gedaan.

En niet alleen de pers, ook twitter heeft hier weer lekker aan bijgedragen: iemand zegt iets, en de meute reageert zonder na te denken. De hooivorken en toortsen komen van zolder, de pek en de veren zijn al klaar.

Heeft hij gezegd waarvan iedereen gilt dat hij het zei? Nee

Was het een opmerking die hij niet had moeten maken? Inderdaad
Verdient hij de hoeveelheid shit die nu over hem heengestort wordt? Nee.
Was het onhandig? Absoluut.
Is dit reden voor een massale woede? Nou, nee…

Lang leve de vrijheid om mensen die een onhandige opmerking plaatsen te lynchen….

Wat is het toch een heerlijke soap, dat proces tegen Geert Wilders. Rechters die stomme dingen zeggen, een daaropvolgend wrakingsverzoek dat wordt afgewezen. Rechters die domme dingen blijven zeggen en dan uiteindelijk toch een wraking.

Daar komt Wilders zelf nog overheen, die de rechters denkt te kunnen chanteren door te stellen dat als hij veroordeeld wordt, de rechters duidelijk niet onafhankelijk zijn. Waarmee hij de rechtelijke macht helemaal in een onmogelijke situatie brengt: veroordelen ze hem, dan zal de media het gegil over partijdigheid verslaan en versterken. Veroordelen ze niet, dan zijn ze gezwicht voor intimidatie en chantage.

Maar als je dan denkt het gehad te hebben, komt Diederik Aben, advocaat-generaal bij de Hoge Raad (en daarmee adviseur van deze Raad) met een brief. Een brief op verzoek van Jan Moors, de gewraakte rechter, waarin hij stelt dat de wraking niet terecht is. Daarnaast gooit hij nog wat opmerkingen over het niet netjes verlopen van de zaak in het rond.

Bram Moszkowizc, de advocaat die Wilders verdedigt, heeft hiermee natuurlijk weer munitie om op de rechterlijke macht te schieten. Hij noemt de hele zaak een farce. Want in een hoger beroep zou de zaak bij de Hoge Raad terecht kunnen komen. Precies die Hoge Raad waarvan Aben onderdeel uitmaakt. Moszkowicz zaait nu dus alvast de twijfel waarmee hij in een later stadium weer wraking kan gaan eisen.

Zou ik ook doen, als ik in zijn positie zat.

Verrassender is echter de reactie van Gerard Spong, de advocaat die wereldberoemd-in-Nederland werd door een plastic Octopus mee de rechtzaal in te nemen en deze trots aan de verzamelde pers te laten zien (die het ook nog eens driftig filmde en fotografeerde).

 Spong is advocaat van een aantal tegenstanders van Wilders. Zijn taak is dus om, namens zijn clienten, te betogen dat Wilders wat vaker zijn mond zou moeten houden.

 En wat hoor ik deze man omstreeks tien over zeven vanochtend op Radio1 zeggen? Hij zegt dat het niet handig is dat Aben met de brief gekomen is, maar… “hij maakt gewoon gebruik van zijn vrijheid van meningsuiting, net zoals dhr. Wilders dat doet”.

 Dat is natuurlijk ook niet handig, publiekelijk uitspreken dat je het standpunt van je clienten eigenlijk totaal niet deelt.

 De soap duurt voort….

Vraag me niet waarom, maar schijnbaar is het groot nieuws dat op vrijdagmiddag een terdood veroordeelde vrouw geëxecuteerd werd. De dood werd om 03:13 uur (Nederlandse tijd) vastgesteld.

Vooropgesteld dat ik de doodstraf de meest walgelijke straf vindt die denkbaar is, een straf die toont dat sommige landen de Middeleeuwen nog niet helemaal zijn ontgroeid, viel me in de berichtgeving één ding in het bijzonder op: de discriminatie in de discussie.
Zoals dat altijd gaat bij voorgenomen executies, werd ook deze voorafgegaan door een hardwerkende advocaat die zijn best deed de executie uit te stellen om zo tijd te winnen. Tijd die hij dan kan gebruiken om beroep aan te tekenen.

Ook waren er weer protesten van tegenstanders van de doodstraf. Door de protestanten werden diverse argumenten aangehaald, waaronder dat de vrouw, met een IQ van 72 toch wel heel dicht tegen laagbegaafdheid en dus ontoerekeningsvatbaarheid aan zat. Maar ook werd aangehaald dat je een vrouw eigenlijk niet zou mogen executeren. Nu vind ik het eerste argument eerlijk gezegd niet zo interessant om te bespreken. Maar het argument dat je een vrouw niet zo mogen executeren, dat is toch wel een aparte.

Vrouwen veroordeeld tot lichtere straffen dan mannen

Radio1 rapporteerde ‘s ochtends dat er in de VS in een bepaald tijdvak zo’n 1200 executies hadden plaatsgevonden, waarbij het in 11 gevallen ging om een vrouw. Dat is een interessant cijfer. Want zelfs als je meeneemt dat, om wat voor reden dan ook, het vaak mannen zijn die misdaden begaan, is de conclusie duidelijk: vrouwen krijgen minder vaak de doodstraf dan mannen. Zo blijkt uit gegevens van het US Census bureau dat bijvoorbeeld voor moord en doodslag het cijfer voor mannen op 9,6 te liggen, terwijl vrouwen 1,2 halen. Dat is een
verhouding van 8:1.

Als je dit op het aantal doodstraffen zou loslaten, zouden er van de 1200 executies dus 1066 mannen moeten zijn, en 144 vrouwen. Hieruit blijkt (ondanks mogelijke methodologische bezwaren) dat vrouwen in ruim 90% van de gevallen blijkbaar een lichtere straf krijgen dan de mannen.

Ook de verslaggever haalde aan dat in een rechtzaak om de een of andere manier het vrouw-zijn blijkbaar toch een rol speelt bij het bepalen van de strafmaat.

Dit is toch je reinste discriminatie?
Waar zijn nu al die feministen? Waarom protesteren ze niet voor gelijke behandeling? Waarom eisen ze niet dat bij een gelijke zwaarte van de
misdaad de vrouw ook de doodstraf moet krijgen? Emancipatie gaat toch over een gelijke behandeling, een gelijke verdeling van de lusten en de lasten? Als je dan toch al voorstander bent van de doodstraf, moet je natuurlijk wel zuiver blijven!

Of laten we de betere optie kiezen en een VN resolutie afkondigen die de doodstraf
verbiedt!

Ja, ik heb (1) achter de titel gezet, want hierover kan ik vast wel een hele reeks gaan schrijven.

Er zijn weer een paar kamerleden met scoringsdrift, een scoringsdrift waarvoor iedereen hun vakantie maar moet opgeven. Want er kwam schokkend nieuws uit Oss… Organon-MSD gaat haar onderzoeksafdeling “afslanken”. Of in normale-mensen-taal: er vliegen er weer een heleboel mensen uit. 4500 Mensen, om precies te zijn.

Dus moet er, natuurlijk, een spoeddebat over worden gehouden in de Tweede Kamer. Waarom, is me totaal onduidelijk, want het gaat hier over een beslissing die is voorbehouden aan een bedrijf.  Er zijn een aantal formaliteiten waar MSD doorheen moet (aantonen dat er een bedrijfsconomisch belang in het geding is, dat werk), maar verder is het gewoon de vrije keus van het bedrijf.

Dit debat is dus een wassen neus van een aantal politici die het belangrijker vinden om mensen het gevoel te geven voor hun belangen op te komen op een terrein waar de pers staat, dan hun energie te wijden aan minder sexy onderwerpen waar ze wél resultaat kunnen boeken.

Eens zien, hoe gaat dit debat verlopen?

De SP zal vragen stellen, of het kabinet niet ook heel erg teleurgesteld is. En of het kabinet niet vindt dat iedereen zijn baan moet kunnen houden.

De PvdA zal ook meeklagen over het lot van de getroffenen (die inderdaad heel hard geraakt worden).

Wie weet zal de PVV ook weer wat oneliners poneren, want dit hele gebeuren is natuurlijk de schuld van de moslims.

Het kabinet zal herhalen wat ze, bij monde van demissionair minister Van de Hoeven (EZ), al zeiden: dat dit “een forse klap voor Brabant” is.

Het bizarre is echter dat SP-er Ulenbelt, die het debat aanvroeg, zelf ook al erkende dat

DEN HAAG – Een meerderheid van de Tweede Kamer wil terugkomen van het zomerreces om een debat te houden over het dreigende massa-ontslag bij farmaciebedrijf MSD, het voormalige Organon, in Oss.
© NU.nl/Chris HeijmansSP-Kamerlid Paul Ulenbelt had dinsdag tot een debat opgeroepen. Woensdag werd duidelijk dat hij daarvoor in ieder geval de steun krijgt van PvdA, PVV en D66.

Vorige week werd bekend dat bij MSD 2175 van de 4500 werknemers hun baan verliezen. Demissionair minister Maria van de Hoeven van Economische Zaken noemde toen de ingreep bij MSD ”een forse klap voor Brabant”.

Gemakzuchtig

Maar tegelijk wees ze erop dat de overheid ”niet kan treden in de eigen afweging van een private partij”. Ulenbelt vindt dat een ”gemakzuchtige houding”.

Naar verwachting vindt het debat volgende week woensdag plaats.

Al eeuwen lang proberen mensen te achterhalen wat nu precies het verschil is tussen mannen en vrouwen. Ik geloof dat het Freud was, van wie de quote “Was will das Weib” komt. Een grote vraag, die hij aan het eind van zijn loopbaan uitgesproken zou hebben. Als zelfs hij de handen in de lucht wierp en zich bij dit vraagstuk gewonnen gaf, dan moet het beantwoorden welhaast onmogelijk zijn.

Welnu, met gepaste trots presenteer ik u bij deze het antwoord op de belangrijkste vraag waar de mensheid mee heeft geworsteld. Het verschil tussen

Het verschil tussen mannen en vrouwen...

Al Quida heeft gewonnen

Terrorisme is een manier van niet-conventionele oorlogvoering. Over het algemeen is het doel van een terroristische aanslag het creëren van angst. Om dit te bereiken zoeken terroristen niet alleen naar mogelijkheden om zoveel mogelijk slachtoffers te maken, maar ook naar high-profile aanslagen. High profile aanslagen met een grote toevalsfactor.
Het gaat hierbij om aanslagen die veel aandacht van de media trekken (de metro van London, of de twee hoogste torens in New York) en waarbij de slachtoffers eigenlijk willekeurige mensen zijn. Door deze schijnbare willekeur gaan andere mensen namelijk beseffen dat zij net zo goed het slachtoffer hadden kunnen zijn. Door de combinatie van de toevalligheid en de grote media-aandacht zal angst de burgers in haar greep krijgen en kan, na verloop van tijd, de samenleving duurzaam ontwricht raken.

Na de voorgaande aanslagen, waaronder -maar zeker niet beperkt tot- 9/11, Londen en Madrid, werd door diverse mensen in de media gezegd dat ze “gewoon doorgaan met hun leven, omdat anders de terroristen gewonnen hebben”.

Sinds enkele dagen is het duidelijk: de terroristen hébben gewonnen.

EénVandaag bracht gisteren een item over “De Rabbijn”, de man die tijdens de Dodenherdenking voor paniek zorgde door wat geprevel en een daaropvolgende schreeuw. Mensen sloegen op de vlucht voor wat misschien wel een aanslag zou zijn. Hierbij raakten een groot aantal mensen zwaar gewond. De “dader” heeft inmiddels via zijn advocaat berouw getoond voor zijn daad. Hij had er geen bedoeling mee. Hij was dronken en gaat gebukt over een groot aantal psychische spanningen die er op een onhandig moment uitkwamen.

In dit verband komt de uitdrukking “Hij die zonder zonde is…” bij me op. Want zeg nou zelf: is er ook maar één persoon op deze wereld die niet ooit in een zo frustrerende situatie heeft gezeten dat hij het niet op een schreeuwen had willen zetten?

En zou, in een samenleving zonder onderstroom van angst, de paniek niet zijn uitgebleven? Ik denk het wel. Als we, als collectief, niet zo bang zouden zijn geweest, dan zou er wel iemand zijn geweest die de man had gezegd zijn smoel te houden en dan was het afgelopen geweest.

Maar dat is niet gebeurd. Er is paniek uitgebroken. En zelfs al bleek het deze keer “vals alarm”, de boodschap die hiermee naar Nederland wordt uitgezonden is duidelijk: het bezoeken van evenementen en gelegenheden met grote publieksmassa’s is gevaarlijk.

En zo blijkt, op de dag dat we stilstaan bij hen die gevallen zijn voor de Vrijheid dat de tegenstanders van Vrijheid hebben gewonnen. De angst heeft ons in de greep. Hun doel is bereikt….

Nijmeegse Wethouder Turgay Tankir (PvdA)

Een van de bezwaren die ik vaak tegen emanciperend/integratiebeleid heb is het reverse psychology effect.  Juist door beleid te formuleren dat aandacht vraagt voor de gelijke positie van welke minderheid dan ook benadruk je precies datgene dat je wilt bestrijden: dat er verschillen zouden kunnen zijn.

Politiek incorrect om zo te denken? Misschien.
Maar mij gaat het vooral om het effect, en niet zo zeer om de vraag of het bon ton is.

Vandaag  vond ik steun voor dit standpunt uit redelijk onverwachte hoek. Oké, niet direct steun, maar toch, hoorde ik iemand iets zeggen wat min of meer op hetzelfde neerkomt.

Tijdens het “Nieuwscafé” werden de zes nieuwe wethouders voorgesteld. Een van deze wethouders heeft een naam die ik zonder de macht van Google nooit had kunnen herhalen: Turgay Tankir. Deze PvdA-er, ik meen dat hij van Turkse afkomst is, werd gevraagd naar de reden dat er in het nieuwe coalitie-akkoord niet wordt gesproken over allochtonenbeleid. Of sterker: waarom komt het woord allochtoon in het hele akkoord niet voor?

Dhr. Tankir reageerde opgetogen omdat het woord allochtoon niet voorkwam. Min of meer *)in zijn woorden:

“Wanneer ben je allochtoon? Mijn kinderen zijn hier geboren, maar zij zijn allochtoon, ook al kennen ze dat woord niet eens. (…) Ik denk dat het woord “allochtoon” zorgt voor een onzichtbare scheiding tussen de mensen. Er zijn geen allochtonen. Alleen mensen. We zijn allemaal Nijmegenaren”.

Deze uitspraak, uit de mond van de man voor wie -zo schijnt- journalisten van een Turkse krant waren overgevlogen zodat ze konden schrijven over de eerste Turkse wethouder in Nederland, geeft me hoop. Hoop, dat de allochtonen eindelijk eens uit hun minderheidspositie kunnen komen. Hoop, dat het niet gaat om een staaltje newspeak (gastarbeider wordt buitenlander wordt allochtoon wordt nieuwe Nederlander wordt medelander wordt….), maar dat het gaat om de volgende stap in de integratie. Die stap die zoveel eerder had moeten worden gezet, de stap van het afschaffen van minderhedenbeleid.

Omdat het niet meer hoeft.

Omdat we elkaar zien voor wie we zijn.  En niet als de nationaliteit in ons paspoort.

*) Min of meer zijn woorden, omdat ik hier put uit herinneringen en niet uit ter plaatse gemaakte aantekeningen.

Gisterenavond vond in Nijmeegs cultureel centrum De Lindenberg de presentatie plaats van “Allemaal Nijmegenaren, levensverhalen van Marokkanen”. Dit boekje is deel drie in een serie, waarbij elk deel de verhalen van een bepaalde Nijmeegse bevolkingsgroep vertelt.

Doel van dit soort publicaties is natuurlijk om, naast het behoud van geschiedenis, het begrip tussen de bevolkingsgroepen te vergroten. Door elkaar beter te leren kennen, krijg je vanzelf meer respect voor de punten waarop je verschilt en meer oog voor de punten waarop je hetzelfde bent.

De avond werd onder meer ingevuld met een stuk uit een documentaire genaamd “Een beter leven” waarin Mohammed Eshmebon(spelfouten voorbehouden) aan het woord kwam. Afgewisseld met historische beelden schetste hij een beeld van de offers die de eerste generatie gastarbeiders brachten om beter voor hun familie te kunnen zorgen.

Eye-opener

De echte eye-opener was voor mij echter iets dat niet ingeprogrammeerd stond. Sterker nog, het begon al voordat de presentatie van start ging. Ik arriveerde een paar minuten van te voren, kreeg een kop thee aangeboden van de catering en keek om me heen, op zoek naar een plekje om te staan. De hele ruimte was gevuld met Marokkanen (ongetwijfeld betrokkenen) die rondom de sta-tafels druk met elkaar in gesprek waren. Doordat deze gesprekken in het Marokkaans plaatsvonden, was het niet te volgen. Al sippende aan mijn thee realiseerde ik me toen: “Dus zo voelt dat”. Een vreemde gewaarwording om in een ruimte te zijn met heel veel mensen die je totaal niet kunt volgen en waarbij het lastig is om jezelf in het proces te betrekken.

Deze gewaarwording werd versterkt toen, later op de avond, de relatie tussen Marokkaanse Nijmegenaren en “de rest” aan de orde kwam. Een blanke man excuseerde zich voor het racisme van “de Nederlander”. Mijn eerste reflex was de gedachte: “Hoezo, zou je je moeten excuseren voor een enkele rotte appel?”

De tweede gedachte was: “Oh…. dus zo voelt dat….”

En dan was er nog de spreker, die de zaal wist te melden dat niet alle Nederlanders slecht zijn. Nee, er zijn ook goede Nederlanders….

Vervang in deze zin het woord “Nederlanders” door “Marokkanen” en je begrijpt dat dit weer een “Oh, zo voelt dat dus”-moment was.

Al met al, was het dus een avond vol eye-openers. En dan had ik het boek nog niet eens ingezien. Ik hoop dat de makers van het boek (verenigd in Tadamon) zullen slagen in hun opzet en dat “Allemaal Nijmegenaren” erin zal slagen om het onderlinge begrip verder te vergroten.

Als er een grote zaak voor de rechter komt, wordt vaak aan politici om commentaar gevraagd. Een veelgehoorde opmerking is dan dat “De politiek niet op de stoel van de rechter moet gaan zitten”. Een opmerking die zo langzamerhand een beetje cliché begint te worden, maar doordoor niet onwaar. De hele leer van de Trias Politica gaat uit van een wetgevende, uitvoerende en controlerende macht. Binnen die leer past het niet als de wetgevende macht gaat lopen voorschrijven hoe de controlerende (rechterlijke) macht zijn werk behoort te doen. Dus, alle lof voor de politici die niet op de stoel van de rechter gaan zitten.

De rechter, daarentegen, lijkt zich weinig aan de Trias Politica te storen. Want als er iets blijkt uit de uitspraak van de Hoge Raad omtrent het al dan niet toelaten van vrouwen op de SGP-lijst, dan is het wel dat de HR er geen moeite mee heeft om de wetgevende macht voor te schrijven hoe ze hun werk moeten doen.

De zaak is inmiddels bekend, mag ik aannemen. De SGP, een politieke partij met een zeer-Christelijke fundering, hangt de overtuiging aan dat politiek moet worden bedreven op basis van de Bijbel, waarbij de Heer voor man en vrouw een andere rol heeft voorbestemd. Je kunt het met die overtuiging eens of oneens zijn, maar feit is dat de SGP dit standpunt al decennia hanteert en dat dit voortvloeit uit de religieuze overtuigingen van de SGP-ers.

Een feministische club heeft echter een rechtzaak gestart om de SGP te verplichten om vrouwen op de lijst toe te laten. De HR is in hun redenering meegegaan, onder meer op basis van een internationaal verdrag.

Toch jammer, dat die feministen het nodig vinden om hun gelijke rechten te bevechten door andersdenkenden hun gelijke rechten te ontzeggen.

De HR heeft in haar uitspraak de bal bij de politiek gelegd, min of meer met de mededeling dat “er iets aan gedaan moet worden”. De rechter ziet, met andere woorden, geen middelen om toegang voor vrouwen op de SGP kieslijst af te dwingen, en draagt de politiek dus eigenlijk op om hem ie middelen te verschaffen.

Dit is een richting die we als samenleving niet in moeten slaan.

De democratie kan alleen blijven functioneren wanneer er binnen het parlement voor iedereen ruimte is om zijn wereldbeeld vrij en onbevreesd te uiten. Het afdwingen van veranderingen bij de SGP is hier een ongeloofelijke bedreiging voor. Want als je een gelovige al gaat dwingen om zijn geloof op te geven om toegang tot de politiek te mogen houden, waar gaan we dan heen? Scheiding van Kerk en Staat is een groot goed, absoluut, maar het Parlement is de schakel tussen “de samenleving” en de “Staat”. Deze schakel breekt, als er allerlei eisen worden gesteld aan je wereldbeeld voordat je hiertoe mag toetreden.

Bovendien is er geen enkele reden om de SGP te dwingen haar ideeën op te geven. Vrouwen die Tweede Kamerlid willen worden hebben enorm veel andere mogelijkheden om deze ambitie vorm te geven, bijvoorbeeld via de ChristenUnie. Vrouwen die het niet eens zijn met de SGP kunnen ook altijd hun stem aan een andere partij geven en daarmee het belang van de SGP verminderen.

De vrijheid van meningsuiting, het recht op vrije vereniging, de vrijheid van godsdienst. Aan al deze fundamentele waarden wordt schade berokkend door een Hoge Raad die toegeeft aan een groep vrouwen die –ongetwijfeld met alle goede bedoelingen- de maatschappij én het feminisme aanvallen.

Ik roep onze politici op om de “politieke correctheid” te laten voor wat het is en na te denken over de toekomst van ons politiek stelsel. Willen we écht een land, waarin voor de andersdenkenden geen ruimte meer is? Of willen we het Nederland waar we met zijn allen zo trots op zijn? Het Nederland dat door de eeuwen heen een reputatie verwierf als vrij, tolerant en liberaal? Een land waarin je NIET bang hoeft te zijn om voor je ideeën uit te komen?

Mijn keuze: optie twee.

Durf na te denken!
Als er een les is die iedereen met de paplepel ingegoten moet krijgen is het wel deze: durf na te denken. Neem niet klakkeloos “voor waar” aan wat mensen je vertellen, maar maak je eigen afweging.

Deze post is geïnspireerd door een forumdiscussie waar ik op stuitte. Op een van de vele fora waarop ik regelmatig kom, vertelde iemand het volgende:

History lesson today. Learning all about the Holocaust, the Ghettos that occured in the “3rd Reich” between 1940 and 1945. We were about half-way into our lesson, before one of my class stuck their hand in the air and asked.
“So how the hell can people deny the Holocaust? The facts are right here *gesturing angrily at the textbook”. Idiots”

Fair question, I thought.

Zoals je al zou verwachten, barstte meteen een hele discussie los, vooral gevoed doordat een enkeling inderdaad ging betogen dat de Holocaust “een mythe” is. Al snel vlogen de “argumenten” over en weer.

Opkomst: ikzelf

Ik lees de diverse posts. En hoewel mijn geloof dat de Holocaust toch echt wel gebeurd is, zet de discussie me toch aan het denken. Want: is de Holocaust echt bewezen?

Ja, er zijn massagraven gevonden. Maar dit bewijst enkel dat er velen overleden zijn. Er zijn enorme archieven over de werkwijze van de vernietigingskampen, er zijn foto’s, films, er is een proces geweest waarbij mensen door de rechtbank zijn veroordeeld.

Maar iemand die niet wil geloven dat de Holocaust heeft plaatsgevonden kan aanvoeren dat een massagraf weliswaar bewijst dat er doden zijn gevallen, maar niet waardoor deze zijn overleden en al helemaal niet wie daar schuldig voor is. Diezelfde persoon kan aanvoeren dat foto’s, documenten en getuigenissen vals kunnen zijn. En het proces werd voorgezeten door de overwinnaars van een oorlog. Kan dan gesproken worden van een “onafhankelijke rechtbank”?

Wanneer kun je er echt zeker van zijn dat iets waar is? Wat is bewijs?

De hele bovenstaande discussie zou op zichzelf irrelevant zijn, ware het niet dat de fundamentele vraag “Wanneer is iets waar” ook in de moderne tijd van groot belang is. 9/11: Was het nou een georganiseerde actie van een groot wereldwijd netwerk, een handige actie van inventieve amateurs, of tóch georganiseerd door de regering om een oorlog te kunnen beginnen.

Vergelijk dit met het torpederen van  het passagiersschip Lusitania in 1917. Bij deze torpedering door een Duitse U-boot, voor de kust van Ierland, kwamen 1700 Amerikanen om het leven. Het was voor Amerika de reden om zich met de Eerste Wereldoorlog te bemoeien. Er zijn nog altijd mensen die menen dat de Amerikaanse regering dit schip bewust door gevaarlijke wateren stuurde, in de hoop om de bevolking zover te krijgen een oorlog te steunen.

Net als de meerderheid van de mensen (denk ik) geloof ik dat 9/11 wel degelijk een actie was van Al Qaida. Maar is het dan ook wáár?

Natuurlijk niet, het simpele feit dat ik ergens in geloof maakt een stelling niet tot een feit.

Dat alles overdenkende, kwam ik tot mijn belangrijkste bijdrage in de discussie:

Durf na te denken!

Als iemand je iets verteld, geloof je hem dan meteen? Of ben je meer het type die weigert de ander te geloven?

Als je iemand bent die altijd sceptisch reageert, heb je een probleem. Want als je op alles sceptisch reageert, zullen mensen je op den duur gaan mijden, omdat je ze altijd tegen de haren strijkt. Immers, mensen willen erkenning en als je nooit meegaat met wat ze vertellen, dan ben jij dus iemand die hen geen erkenning geeft, niet respecteert.

Maar als je altijd alles gelooft, ben je -zo mogelijk- nog verder van huis. Iemand die alles maar gelooft, heeft geen eigen mening, en is vatbaar voor manipulatie.

De Bijbel (of all sources) heeft hiervoor een mooi verhaal, waarin prediken wordt vergeleken met het zaaien van een stuk land. Soms komt het zaad op een stuk steen terecht (de scepticus) waar het niet kan ontkiemen. Andere momenten komt het zaad te ondiep terecht in een stuk grond (de naïeveling). Het kiemt snel, maar komt ook te snel boven, waar het plantje afsterft. Maar, als het zaad in vruchtbare grond komt, en diep genoeg is gezaaid, zal de plant tot volle bloei komen.
In de Bijbel gaat het bij “het plantje” natuurlijk om het ware Christelijke geloof, maar het voorbeeld gaat op voor elk geloof.

Neem 9/11. De zaadjes die op steen landen, dat zijn de mensen die denken dat 9/11 een inside job was, om de regering van de VS een excuus te geven allerlei landen aan te vallen. De zaadjes die ondiep landen en té snel ontkiemen, dat zijn de mensen die iets zien op CNN en het vervolgens blindelings gaan nablaten (en hun auto’s bedekken met allerlei patriotistische stickers).

De zaden die diep genoeg komen, en tijd nodig hebben om te ontkiemen, dát zijn de mensen die nadenken. Die nadenken over de boodschap, maar ook over de zender van de boodschap. Wie vertelt mij dit? Waarom vertelt hij me dit? Wat vertelt hij me? Kan ik deze boodschap verenigen met andere boodschappen die andere zenders me hebben gezonden?

Durf na te denken! Durf te twijfelen!

Maar besef: echt bewijs zul je nooit krijgen. Want was het niet Descartes die probeerde te achterhalen wat echt een feit was, en pas bij zijn Cogito Ergo Sum concludeerde dat zijn “zijn” niet ontkent kon worden (althans, niet voor hemzelf?)

Een kritische blik op de wereld helpt je verder. Het vermindert de kans dat je gemanipuleerd wordt in het leven. En het maakt je wereld in ieder geval interessanter.