Mijn ooglaserbehandeling (1)

Vrijdag, 8 oktober, 11:44 uur.

De telefoon gaat. Mijn moeder, om me te vertellen dat mijn vader onderweg is om richting Amsterdam te rijden. Maar vooral omdat ze bloednerveus is en behulpzaam wil zijn door te vragen of ik mijn druppels heb (ja), of ik de route en brief heb (ja) en of ik nog een heel stel zaken heb (ja). Een minuut later gaat de deurbel. Mijn vader, een uur eerder dan oorspronkelijk gepland (iets dat ik donderdagnacht om één uur ontdekte op het antwoordapparaat).

Ik moest om 15:00 uur in de kliniek zijn, maar ja… met dat verkeer op de Nederlandse snelwegen moet je de nodige tijd (extra) uittrekken. Uiteindelijk waren we rond kwart over twee bij de kliniek in Amsterdam. De kliniek zit in Buitenveldert, in een buurt met portiekflats. Een buurt die zijn beste tijd gehad lijkt te hebben gehad. Een locatie die eigenlijk niet heel veel vertrouwen wekt. De zenuwen begonnen dus toe te nemen. Gelukkig was de kliniek zelf wel tip top in orde.

Binnengekomen begonnen de vooronderzoeken om 15:00 uur. Ik heb een extra onderzoek besteld, dus het begon met wat meer metingen. Ook hier kostte het me enorme moeite om rustig te blijven zitten. Puur het niet knipperen met de ogen terwijl er allerlei flitsen voor me oplichtten kostte me al enorme moeite. Die metingen moesten we dus een paar keer overdoen. Maar uiteindelijk is het gelukt en konden ze het gepersonaliseerde profiel inladen.

Er volgden nog wat meer metingen die wat minder beangstigend waren en vervolgens een kort gesprekje met de arts. Hier valt eigenlijk weinig over te melden: alles was gemeten, het dossier zag er goed uit en hij gaf het een slagingskans van 90% (en hoger dan dat gaat hij nooit). Nou, okay dan… en nu?

Weer terug de wachtkamer in. Een half uurtje later werd ik opgehaald, met nog drie anderen. We werden steriel ingepakt: mutsje, overschoenen, zo een voorbindschort. De procedure werd (nog een keer) uitgelegd en de eerste twee gingen een hokje verder. Daar kregen we oogdruppels voor de verdoving. Ook hier was duidelijk dat mijn lichaam daar helemaal niet blij mee was. Weer een enorme strijd tussen vluchtreflex en wilskracht, die uiteindelijk gewonnen werd door de wilskracht.

De dame voor mij werd een ruimte ingebracht en ik bleef in mijn eentje achter. Tijd die ik maar even gebruikte om er “snel” een Vipassana meditatietje tussendoor te gooien. Alles om de rust terug te brengen. En toen was ik aan de beurt, voor de meest verschrikkelijke minuten van mijn leven (tot dan toe): het maken van de “flapjes”.

Objectief gezien stelt die stap niets voor: er moet een soort luikje in het hoornvlies gemaakt worden, dat opzij geschoven kan worden zodat de laser de ooglens kan bereiken. Men gebruikt een laser om daarmee een dunne laag cellen te laten verdampen en de randen los te maken. Dit is een stuk preciezer dan oudere methodes, waarbij het flapje mechanisch werd losgemaakt. Die oude procedure doet een stuk meer pijn. Per oog duurde het ongeveer 32 seconden. Piece of cake. Maar niet voor mij.

Flapje

Mijn grote zwakte is namelijk mijn oog. Als een vreemde te dicht bij mijn ogen komt, schiet ik automatisch in de vechtstand. Spieren spannen zich, versnellende hartslag, je kent het wel.

Met de laser wordt een flapje in het hoornvlies gemaakt

Om het flapje te kunnen maken moet natuurlijk het oog vastgezet worden. Je kunt immers niet hebben dat iemand ineens naar rechtskijkt en de laser een mooie zwarte baan achterlaat. Eerst wordt er dus een spreidertje op je oog gezet. Dit spreidertje bestaat uit dunne ijzerdraadjes. Denk aan het metaal dat bij een champagnefles om de kurk heen zit. Dit wordt op het oog gezet en vervolgens gespreid. Vervolgens wordt er een of ander rond dingetje op je oog gezet (en ja, dit zie je dus komen) waarna een soort zuignapje wordt gebruikt. Je hoort het ook zeggen “suction”. En dan valt je zicht weg. Je voelt druk op het oog. Ik weet niet of het normaal is, maar ik kreeg allerlei rare psychedelische beelden voor mijn ogen. Een soort patroon van bruine en zwarte driehoekjes, die in allerlei cirkels zijn geordend. Erg vreemd. Erg eng ook.
Dus ook hier een lichamelijke angstreactie.

Gelukkig had men al in de smiezen dat ik niet de grootste held was die ze op de tafel hebben gehad. Er was dus een dame die de zware taak had om mijn handje vast te houden en geruststellend te spreken. Ondertussen was er een vreemde schizofreen proces aan de gang: angstig, maar tegelijkertijd deels ook heel bewust en rustig. Dit bewuste deel was druk bezig om, heel bewust, steeds een spiergroep te ontspannen, meestal reagerend op opmerkingen in de trant van “joh, ontspan je schouders eens”, “laat je kaak eens loskomen”, et cetera.

Bij het tweede oog vond ik de rust terug, simpelweg door zelf van 32 naar 0 af te tellen. Dan weet je tenminste nog hoe lang het duurt.

Het was in ieder geval zo voorbij (objectief gezien).

Rust

Enigszins duizelig en met een waas over mijn gezichtsveld werd ik naar een tussenwachtruimte geleidt waar ik twintig minuten moest wachten. Ook hier was mijn hoofddoel: rust vinden. En ook hier hielp de Vipassana me. Jammer alleen dat ik al wat pijn begon te voelen. Dus nog een verdovend druppeltje erbij. En wonder boven wonder, zo een oogdruppeltje dat is helemaal geen probleem meer. De eerste angst lijkt voorbij.

Het echte werk

Maar dan komt de echte behandeling. Weer een tafel en een heel team aan medisch uitziende mensen. Liggen en weer zo een akelig spreidertje. Erg akelig deze keer, maar niet meer zo erg dat ik heel bewust aan paniekbeheersing hoefde te werken. Dat kwam nog. Je oog wordt weer gefixeerd en dan begint
écht het meest verschrikkelijke wat ik ooit heb meegemaakt. Je moet naar een rood lampje kijken, terwijl de oogarts iets met je oog gaat doen. Je ziet dus wat instrumenten komen en dan begint dat rode puntje ineens te dansen. Je probeert er naar te kijken, maar het schiet van links naar rechts, van boven naar beneden en het wordt ineens wazig en dan weer scherp, dan weer wazig en dan… dan gaat het licht even uit. Even dacht ik dat het echt fout was gegaan, maar toen kwam de ratio weer boven: okay… dat flapje is weg, logisch dat je zicht dan wazig wordt. Dit hoort allemaal…rustig blijven, rustig blijven. Ontspannen… ook hier weer heel bewust. Eerst de benen ontspannen, dan eens aan de ademhaling werken. Dat werd ook wel tijd, want ik zat tegen de hyperventilatie aan. Oh, en laat ik die dame eens wat minder hard in de handen knijpen, want het kraakt.
Wel grappig… lig ik daar half te panieken, vind ik nog wel de rust om netjes mijn excuses aan te bieden.

En toen was het oog klaar.
En moest ik het nog eens doen met het andere oog.

(Lees het vorige stuk nog eens terug, dan weet je hoe dat oog ging).

Vervolgens moet de arts dat flapje weer terugplaatsen, waarbij je weer wordt geconfronteerd met dansend zicht. Maar nu snap ik waarom, dus de paniek is minder.

En dan is het klaar. Goddank.

Wazig

Ik kijk om me heen en alles is wazig. Nee! Dit kan toch niet? Ik ben toch gekomen om juist scherp te kunnen zien? En nu zie ik vooral vormen, ik zie dubbel, ik zie een waas om elke lichtbron. Nee, dit kan niet goed zijn… oh, shit… “U kunt misschien wat wazig zien nu, dat hoort zo”, hoor ik iemand zeggen. Oh…okay. En ik herinner me dat dit inderdaad al was aangekondigd.

Nog even in de wachtruimte, dan nog een controle om te zien of het flapje op de goede plek zit en ik mag gaan. Natuurlijk wel even met een herhaling dat ik morgen, om half elf ’s ochtends nog terug moet komen. Oh, en dat ik de komende vier uur dus een wat branderig gevoel kan krijgen en dat het moeilijk kan zijn de ogen open te houden.

Inderdaad…. de hele avond heb ik als een blinde geleefd. Ik kon niet langer dan 10 seconden mijn ogen openen en dan nog was het moeilijk scherp te stellen, ook door de oogdruppels. En rondom lichtbronnen nog altijd zo een enorme waas, of -zoals ze dat dan noemen- een halo. Dat viel me tijdens het wachten ook op. Er zat een dame naast me, die gewoon een engel was. Ook zij had een enorm halo rondom haar hele lichaam.

Eng, maar eigenlijk ook best apart om te zien.

Weer in Nijmegen was ik kapot. De stress die het hele gebeuren heeft veroorzaakt heeft me uitgeput. Je kent het gevoel waarschijnlijk wel: dat lome, lege gevoel dat je hebt als de adrenaline uit je bloedbaan is verdwenen. Ik ben dus vroeg gaan pitten.

2 Comments

  1. Jeroen

    Ter info voor bezoekers:
    bovenstaande reactie is NIET van de kliniek waar ik mijn behandeling heb ondergaan. Er is geen connectie tussen mijzelf en de commenter (dus ik krijg helaas ook geen zakken geld voor het laten staan van die comment…)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.