Lux Sneak Preview: The Artist

Filmposter "The Artist"
"The Artist"

Door allerlei drukte had ik geen idee wat de hint van de Lux Sneak Preview van deze week was. Gelukkig was ik in het gezelschap van een jongedame die wel haar huiswerk had gedaan (althans: dacht het te hebben gedaan). Volgens haar zou het een heerlijk avondje zwijmelen worden bij “The Artist”.

Qua titel zat ze goed, maar zwijmelen; dat zat er niet in.

Maar laat ik beginnen met het verhaal. Het is 1927 en George Valentine is het helemaal. De held van het witte doek, de meest geadoreerde acteur aller tijden, de ster van de stomme film. Hij ontmoet Peppy Miller, die door de ontmoeting moed krijgt en een carrière als actrice probeert te beginnen. Valentine helpt haar door af en toe een goed woordje voor haar te doen. Dan wordt hij door de studio meegenomen voor de presentatie van een baanbrekende technologie: film met audio! Valentine ligt dubbel bij het idee en zegt hieraan niet mee te doen. Gevolg: hij zit in een stervend vak en verliest alles, terwijl Peppy een wervelende loopbaan ontwikkelt met het ene succes na het andere. Maar Peppy heeft altijd een zwak voor Valentine gehad, en zou hem dus graag willen helpen.

Een aardig verhaaltje om de avond mee door te komen, maar dat is niet echt de reden dat “The Artist” opvalt. Het opvallende zit hem echt in de durf die nodig is om in 2011 een semi-stomme film op de markt te brengen. Het begint al met de credits voorafgaand aan de film gevolgd door de verbazing als je naar een zwart-wit beeld kijkt en verbijstering als je merkt dat de acteurs praten, of zelfs schreeuwen, maar je hun stem niet hoort. Gedurfd, en wat mij betreft: briljant. Het is toch heerlijk, zo een film waarbij je nostalgie ervaart naar een tijd die je nooit hebt meegemaakt. Zo moet het voor opa en oma zijn geweest toen ze naar de film gingen.

Maar er is meer: “The Artist” zit boordevol subtiliteiten. Wat dacht je van de nachtmerrie die Valentine heeft, nadat hij ontdekt dat film gaat spreken? Prachtig hoe subtiel regisseur Michel Hazanavicius op de juiste momenten met beeld en geluid (eeh…) speelt. Of de subtiele verwijzingen binnen de film. Zo subtiel, dat ik een hele lijst had met “die moet ik onthouden” momenten, maar er op dit moment slechts één kan herinneren: de eerste film met geluid (met Peppy Miller in de hoofdrol, natuurlijk) bevat een liedje waarin een tekst voorkomt die ervoor waarschuwt dat je bij bliksem niet onder een boom moet schuilen. Een half uur later zien we dezelfde Peppy Miller een krantenartikel lezen over George Valentine. Op diezelfde pagina, weggemoffeld in de rechteronderhoek een klein artikeltje over een paar mensen die omgekomen waren toen de bliksem insloeg in de boom waarin ze schuilden. Toevallig? Zoek ik naar dit soort verbanden en verwijzingen? Kan zijn. Maar in een branche waarin over elk detail uren- of dagenlang wordt nagedacht, is het wel héél onwaarschijnlijk dat dit niet met opzet is gedaan. Briljant!

Of wat te denken van de namen? De hoofdrolspeelster in het verhaal heet Peppy Miller. De (ongelukkige) echtgenote van George Valentine wordt gespeeld door…. Penelope Ann Miller. Toevallig? Lijkt me sterk!The Artist - Peppy Miller

Helaas kan niet iedereen het met mij eens zijn. Sterker nog, in het groepje waarmee ik van gedachten wisselde was ik de enige die enigszins positief was over “The Artist”. Ik gaf hem een ruime 9, het gemiddelde van de rest lag zo rond de 3. Overigens was de waardering van de gemiddelde Previewer een matige voldoende: 6.4.

Het is duidelijk: : “The Artist” is duidelijk een film uit de categorie “love it or hate it”. U weet denk ik wel aan welke kant van die discussie ik sta. Aanrader!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.