Lux Sneak Preview: “My little princess”

Op 13 december 2011 stelde de Lux Sneak Preview me bloot aan “My little princess”. Deze film staat ook bekend onder de titel “I am not a fucking princess”. De term “blootstellen aan” gebruik ik bewust, want dit is geen film waar je voor je plezier naar toe gaat. “My little princess” is “heavy”.

De film heeft enorm veel raakvlakken met de film van twee weken geleden: Polisse. Beide films zijn Frans. Beide films zijn wat aan de lange kant. En beide films gaan over kindermisbruik. Maar daar waar Polisse me niet wist te boeien door het enorme tempo aan cases, zoomt “My little princess” in op één ongewone moeder-dochter relatie die wordt gekenmerkt door misbruik.

Het gaat over een meisje van een jaar of 10, 11 die bij haar oma woont. Haar moeder komt af en toe binnenrennen en verdwijnt dan weer. Moeder ziet zich als artiest, maar haar krulschilderijen zijn niet erg succesvol. Dan stapt ze over op fotografie. Op een gegeven moment vraagt ze haar dochtertje te komen poseren en maakt wat foto’s.
Na een tijdje worden de foto’s wat artistieker. Victoriaans aandoende kleding, bizarre decors. Maar het verontrustende zit hem in de poses.
Het meisje neemt poses aan die niet bij een tienjarige passen. Eerder bij een 19-jarige vrouw in de playboy. Ze kijkt zo verleidelijk mogelijk.

Deze foto’s zijn succesvol, dus verkent ma dat pad wat verder, waardoor de foto’s steeds pornografischer worden, tot het moment dat ze haar kind zegt niet zo preuts te wezen en gewoon die benen uit elkaar te doen zodat ze de foto kan maken. Natuurlijk raken die foto’s bekend en op een gegeven moment beginnen de pesterijen.

Langzaam begint het meisje door te krijgen dat ze dit toch liever niet wil. Maar van haar moeder moet ze niet zo piepen. Moeder is hierbij uitermate vakkundig in het manipuleren van haar dochtertje, die zo graag wil dat haar moeder van haar houdt en op grond daarvan lange tijd meedoet.

Verontrustende film

Deze film is op alle fronten enorm verontrustend:
– Welke moeder haalt het in haar hoofd haar dochtertje, nog niet eens aan het puberen, in pornografische poses te fotograferen?
– Welke zieke geest vindt het leuk om naar zulke foto’s te kijken?
– Waarom wil je hier in hemelsnaam een film van maken?

En de meest beangstigende gedachte: “Waarom vind ik sommige van die beelden die hier voorbij komen artistiek zo mooi?”…. want eerlijk is eerlijk, de fotoshoots die je als kijker ziet (gelukkig zonder al te veel bloot) zijn bijzonder mooi in elkaar gezet. De kleurstellingen zijn sprankelend, de decors zijn provocerend en de artistieke clash tussen de onschuld van het meisje en de omgeving is bijzonder. Maar het gaat over kinderporno! Verwarrend.

Overigens is duidelijk wie zo een film wil maken: Eva Ionesco is regisseuse/actrice en fotografe en haalde haar inspiratie… uit haar eigen jeugd. Dit verklaart mogelijk de ambivalentie die in de film over het taboe kinderporno hangt: als de maker zelf nog met haar verleden worstelt, zul je dit kunnen terugzien in de film.

“I am not a fucking princess” is wat mij betreft de betere titel voor deze uitzonderlijk boeiende en fascinerende film. Een film die je nog dagen zal achtervolgen!

Oorspronkelijk geplaatst op www.nijmegendirect.nl

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.