Het Tijdperk der Stomheid

Gisteren organiseerde WorldConnectors een film- en debatavond in het Nijmeegse cultuurpaleis Lux. Op het programma stond de film “Age of Stupid”.

Ik heb geen zin om de spanning al te veel op te bouwen, daarom vast de clou: “The Age of Stupid” is zonder enige twijfel de meest indrukwekkende film sinds het onverwachte succes van “An Inconvenient Truth”. En hopelijk heeft deze hetzelfde effect. “An Inconvenient Truth” slaagde erin waar zoveel anderen faalden: aandacht trekken voor de klimaatverandering én het oproepen van een tegenbeweging.

Greenpeace vroeg al in de jaren ’80 aandacht voor klimaatverandering, toen onder het motto “The Heat is on”. Ook mijn basisschoolleraar vertelde, ongeveer in dezelfde tijd, over de klimaatverandering en de effecten die dit kon hebben. Toch duurde het nog meer dan 15 jaar voordat deze boodschap doorbrak bij het grote publiek.

Het gevolg was geweldig. Ineens riep de massa om broeikasgasreductie. Iedereen had het ineens over klimaatneutraal produceren. Het bedrijfsleven sprong er bovenop, en kwam met allerlei groene producten. Het ging ineens goed.

Maar helaas, de enorme aandacht voor het probleem lijkt tot verzadiging te hebben gezorgd. Mensen worden “klimaatmoe”.  Soms lijkt het dat het klimaatbewustzijn momentum verliest, vooral nu de -net afgesloten- recessie meer aandacht oproept. Het is een slechte tijd om momentum te verliezen, zo aan de vooravond van de Top van Kopenhagen.

Tijdens deze top, van 7-18 december, komen hoge heren bij elkaar om de dreigende apocalyps af te wenden.

Een dreigende apocalyps?
Ja, dat en niet minder is de strekking van de film. Het is 2055. Op de Noordpool zit een man, de laatste mens op aarde, in een archief, waarin al het grootse dat de mens ooit heeft gemaakt is verzameld. Kunstschatten, films, boeken. Alles is er opgeslagen. De man filmt zichzelf, terwijl hij aan de hand van fragmenten, terugblikt op de laatste 50 jaar. Rampen als Katrina worden verbonden met geopolitieke spanningen (zoals de Olie-oorlog van Irak), mensenrechten, peakoil, voedselrellen en de toenemende ruzies over steeds beperktere resources.

Aan het eind vraagt hij zich af:  “Waarom hebben we onszelf niet gered toen het nog kon. Soms denk ik, dat we toen dachten, dat we onszelf  misschien niet de moeite van het redden waard vonden.”

Een pijnlijke gedachte, aangezien het Klimaatprobleem inmiddels (onder wetenschappers) onomstreden is.

Dus koop de DVD, ga naar een screening, of download hem voor mijn part, maar zorg dat je deze film ziet. En handel naar de inzichten die je eruit verkrijgt. Want ook als het scenario uit de film niet uitkomt, dan staat er nog altijd veel ellende te wachten.

Dus handel. Oefen druk uit. Protesteer. Lobby. Zeur bij bedrijven om klimaatbewustzijn.

We hebben een lange weg te gaan

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.