De hypocrisie van Peter R. de Vries

Peter R. de Vries wordt gearresteerd door de Australische politie
Peter R. de Vries wordt gearresteerd, nadat hij meermalen een politiebevel negeert

Peter R. de Vries, wie kent hem niet, de misdaadverslaggever die zich vanaf zijn witte paard onnavolgbaar vastbijt in zijn prooi: de man/vrouw die volgens hém de echte schuldige is, maar die door Justitie niet gepakt wordt.

Peter R. de Vries, you either love him, or  you hate him.

Ik zal maar gelijk bekennen: ik val onder het tweede kamp: de mensen die hem niet mogen.

En dat nog niet eens alleen vanwege zijn enorm schreeuwerige manier van “journalistiek” bedrijven.  Alhoewel dit wel de reden is dat ik nooit meer dan enkele seconden meekrijg van trailers van zijn volgende programma. Dat hijgerige, dat schreeuwerige, die stem waaruit een jachthond die bloed geroken heeft doorschijnt. Mijn stijl is het absoluut niet, maar ieder het zijne.

Ik wil ook nog wel erkennen dat De Vries een belangrijke luis-in-de-pels functie vervult. Door de voortdurende aandacht zal Justitie er wel scherp op zijn om geen blunders te begaan. En De Vries heeft ongetwijfeld een belangrijke rol gespeeld bij het breken van een zaak (Joran, om er maar eentje te noemen).

Tegelijkertijd maakt hij zich schuldig aan een enorme hypocrisie die akelige vormen begint aan te nemen. Peter R. de Vries vindt het belangrijk dat een ieder zich aan de wet houdt, zegt hij. Peter R. de Vries strijdt voor rechtvaardigheid, zegt hij. Peter R. de Vries wil dat de schuldigen gepakt worden, zegt hij. Waarmee hij impliciet zegt dat het hem toch écht niet om de aandacht gaat.

De slachtoffers van Peter R. de Vries

Het is alleen zo jammer dat dezelfde Peter R. de Vries die de handhaving van de wet zo belangrijk lijkt te vinden zelf de wet niet al te serieus neemt. Of dat hij weinig tot geen consideratie heeft voor zijn slachtoffers. Want ja, de mensen die hij op de korrel neemt zijn slachtoffers.

Slachtoffers…? Schreef hij nou net “slachtoffers”?

Inderdaad. Want regel één in zo een beetje elke rechtsstaat is dat iedereen geacht wordt onschuldig te zijn totdat het tegendeel bewezen is. En alleen een rechter kan verklaren dat dit het geval is.  Dus een iedereen die in het vizier van De Vries vallen moeten als onschuldig worden beschouwd.

Nu zal ik de laatste zijn om te ontkennen dat er de nodige zaken zijn geweest waarbij De Vries het bewijs aanleverde dat uiteindelijk tot een veroordeling (of vrijspraak) leidde.

Maar ik heb niet bepaald de indruk dat De Vries er zelf ook maar een nacht minder van zou slapen als ineens zou blijken dat, pak hem beet, Joran van der Sloot tóch onschuldig blijkt te zijn aan hetgeen hem ten laste is gelegd. Iets waar deze “arme jongen” zo onder heeft geleden dat zijn hele leven verwoest is  (spaar je de kwade comments, dit is even een extreem hypothetisch voorbeeld).

Selectieve gehoorzaamheid aan de wet

Ook is duidelijk dat De Vries het vooral hoog op heeft met de wet wanneer dit hem goed uitkomt. Dit blijkt maar weer uit de Australische avonturen van De Vries.  Waar het op neerkomt is dat De Vries, samen met collega Chantal Schuylenburgh naar Perth in West-Australië zijn gevlogen om daar een brief te overhandigen aan iemand die ze verdenken van de moord op Mariska Mast. Het doelwit van de misdaadverslaggever belde echter de politie die De Vries meerdere keren sommeerde te vertrekken. Maar  De Vries wist het beter, en besloot dat hij zich -ongetwijfeld vanwege zijn nobele queste- boven de wet kon stellen.

Inmiddels is de eerste reactie op de arrestatie al van zijn website gehaald, om vervangen te worden door een nogal eenzijdig verhaal waarin hij zijn theorie presenteert als ware het een verzameling feiten. Hij speelt de vermoorde onschuld:

Peter R. de Vries noemde de gang van zaken na zijn vrijlating absurd en niet passen binnen de rechtsgang in een westers land: ‘ We hebben gewoon ons werk gedaan. Ik heb **** niet bedreigd, beledigd of aangeraakt. Ik ben zelfs niet bij hem binnen geweest. Ik wilde hem alleen vragen stellen en een brief overhandigen. Het is ongelofelijk dat de Australische politie op basis van zijn paniektelefoontje uitrukte en ONS arresteerde en opsloot, in plaats dat men blij is dat wij een voortvluchtige moordverdachte hebben opgespoord. Ze nemen hem in bescherming en straffen ons. Terwijl het wereldwijd een geaccepteerd gegeven is dat een voortvluchtige moordverdachte willens en wetens het risico neemt dat hij de pers achter zich aan krijgt en zich wat kritische vragen moet laten welgevallen, maar dat ligt in Australie kennelijk anders. *** wordt niet verdacht van een winkeldiefstal, maar van moord en staat internationaal door Interpol gesignaleerd. Het is echt de omgekeerde wereld ’.

Al bij de eerste zin heeft hij het verkeerd: het past juist wél bij een westers land dat elke burger wordt beschermd tegen eigenrichting, in welke vorm dan ook. En sinds wanneer is het het werk van een misdaadverslaggever om brieven te bezorgen? Daar hebben we toch postbodes voor?

En om gemakshalve te verzwijgen dat hij minstens drie keer is gesommeerd om het privé-terrein te verlaten is ook niet helemaal binnen de lijnen van de journalistieke integriteit. De Vries creëert een beeld dat hij voor een voordeur stond, waarna een volledige politiemacht kwam aanscheuren, hem bestormde en met knuppels bewerkte om hem vervolgens in een tochtige en vochtige cel te smijten.

Alleen aan het eind heeft hij gelijk: de man wordt verdacht. Dat is nog altijd iets heel anders dan “schuldig”.

Zodra een verdachte door een of meer burgers legaal kan worden gelyncht voor iets waarvan niet vaststaat dat hij het heeft gedaan… dán is er pas sprake van een omgekeerde wereld!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.