Wow. Nooit gedacht dat ik ooit nog een plan van mijzelf in de NRC zou zien. Jammer alleen dat iemand anders zijn naam eronder zet.

In de column op pagina 29 beschrijft Menno Taminga een revolutionair plan, waarbij de belastingbetaler bij de aangifte een keuze aangeeft over hoe zijn geld besteedt wordt.

De parallellen met mijn post “Een heel nieuw systeem systeem van overheidsfinanciën” lijken nogal duidelijk.

Moet ik nou trots zijn dat mijn idee eindelijk aanslaat…of boos omdat het gejat wordt…?

Ik kreeg een mailtje geforward. Normaal ben ik niet zo van de ketting-mail-acties (ze hebben zo een spammy karakter), maar deze boodschap wil ik wel verder brengen:

Er is ophef over de site van de PVV, waar je kunt klagen over de Oost-Europeanen. Men oefent druk op Rutte uit, om die site als ‘verwerpelijk’ af te keuren.Op de site kun je je ‘verhaal melden’ en met ja/nee aanvinken of je last hebt van overlast, crimineel gedrag, geweld e.d.

De actie waaraan je kunt meedoen is deze: ga naar de site en klik overal ‘nee’ aan. Het zou een goede guerrilla-actie zijn als we met z’n allen een soort kettingreactie kunnen veroorzaken en heel veel mensen gaan zeggen dat ze helemaal geen last hebben van Polen. Dat zou het hele PVV onderzoek verregaand beïnvloeden, in positieve zin. Wilders zegt dat hij met de uitkomst naar de minister stapt en zal dan ook moeten bekennen dat heel veel Nederlanders aangegeven hebben geen hinder van Oost-Europeanen te ondervinden. Doe mee,stop het haat en angst zaaien van Wilders, en zorg voor het enige juiste onderzoeksresultaat! Het kost je nog geen minuut:
http://www.meldpuntmiddenenoosteuropeanen.nl/

En stuur je deze mail dan ook nog even door naar zoveel mogelijk anderen!

Rineke van Houten
Journalist
T 020 7371467/06 55792892
www.rinekevanhouten.nl

Wat ik mooi vind aan deze actie is dat het recht doet aan iedereen: het recht van de PVV om een (vermeend) probleem te onderzoeken. Het doet recht aan het vermogen van elke burger om gebruik te maken van diens recht op vrije meningsuiting. Het doet recht aan de mensen die vinden dat er niets mis is met de Oost-Europeanen en… het doet recht aan de Oost-Europeanen: die hierdoor kunnen zien dat het merendeel van de Nederlanders helemaal niets tegen ze heeft.

Deze actie helpt om een breed en genuanceerd beeld te creëren, zonder daarbij de ogen te sluiten voor mogelijke problemen die wél bestaan.

Afgelopen week moest ik voor mijn werk een tweetal bezoeken afleggen. Het eerste bezoek was naar een handelsonderneming in electronica in het zuidoosten van Nederland, het tweede bezoek was naar een consultancybedrijf in de Randstad.

Terwijl ik na het tweede bezoek naar huis reed, kwam er een gedachte in me op. Is dit niet wat Aldous Huxley in zijn boek “Brave New World” beschreef (zij het dat de werkelijkheid wat milder is dan het boek)?

In “Brave New World” worden kindertjes gekweekt in een fabriek, waarbij ze via allerlei processen worden opgekweekt tot een bepaalde kaste. Dat begint bij de elite (de Alpha’s) en loopt door naar de Gamma’s: de mensen die het simpele werk doen: straten vegen, dozen vouwen. In het boek worden de kinderen niet alleen opgekweekt om tot een kaste te behoren, maar ook om blij te zijn met de kaste waartoe ze ingedeeld zijn. Tot zover is “Brave New World” (voor zover ik weet) gelukkig nog niet uitgekomen. Makkelijker herkenbaar is echter het gegeven dat in het boek de elite al de beslissingen neemt, zonder dat de “lagere kastes” daarin betrokken worden… terwijl ze wel door de beslissingen geraakt worden.

Ditzelfde onderscheid werd afgelopen week dus ook enorm duidelijk. Aan de ene kant de handelsonderneming, waar het allemaal gaat om productiedraaien en arbeid. Mensen die keihard werken in een omgeving die geheel is ingericht op efficiency. Mensen die de basis vormen van onze hele maatschappij. De mensen die, simpel gezegd, de toegevoegde waarde bieden.

Dit zijn nu net de mensen die getroffen worden door de beslissingen uit de politiek, terwijl ze niet de middelen hebben om de besluitvormingsprocedures in een vroeg stadium te beïnvloeden. De mensen, die geconfronteerd worden met allerlei maatregelen en geen enkel instrument hebben dan de demonstratie op het Malieveld.

Aan de andere kant het consultancybedrijf. Gevestigd tussen allerlei andere consultancybedrijven in een modern ogend flatgebouw. Een mooi verzorgde entree, met piekfijn verzorgde receptionistes. Een interieur dat strak en fijn is: kleuren, kunst, een koffiemachine die een paar maandlonen kost en vooral heel veel mensen in dure pakken. Dit zijn de mensen die de besluitvorming sturen waar de beslissingen uit komen die de mensen uit de handelsonderneming treffen.

De vraag die zich opdringt is: hoe kan de hogeropgeleide besluitvormer, levend in zijn eigen wereldje, zo zorgvuldig opgebouwd en verzorgd, in zijn besluitvorming echt beseffen wat de impact is van de besluiten? Door af en toe een werkbezoek af te leggen en een half uurtje met mensen te praten? Door soms naar het nieuws te kijken en daar de spandoekteksten van het Malieveld te lezen?

En hoe kan de wereld van de basis van de pyramide in de besluitvorming geïntegreerd worden, zonder tot ondoordachte besluiten te komen die enorme bijwerkingen hebben? Door vakbonden? Vakbonden zijn op hun beurt te beperkt in hun visie, in de zin dat ze alleen de wereld van de werknemer zien en dus geen oog hebben voor het grotere geheel. Door een beweging als de Socialistische Partij (SP)? De afkomst van de SP-ers is een pluspunt, maar leidt vaak ook tot een enigszins beperkte blik op het grotere geheel.

De oplossing voor dit vraagstuk ligt in het samenbrengen van de werelden. Ik denk dat het niet realistisch is om te eisen dat de lageropgeleide beroepsbevolking na een lange dag hard werken de collegebanken induikt om “even” wat bij te spijkeren over macro-economie, sociaal-economische verhoudingen en dergelijke. Dus ligt hier een taak voor de hoger opgeleiden in onze samenleving om ook de échte werkvloer te ervaren. En dan niet met een lullig werkbezoekje of een dagje meeloopstage, maar écht ervaren.

Tijd voor de hoger opgeleide om minstens één dag in de week mee te werken in het magazijn, de kantine of de schoonmaakploeg, om ook die kant van de wereld te ervaren. Net zolang tot ze een aantal punten verzameld hebben om het certificaat “Weten waarover je het hebt” te ontvangen. Dit certificaat zou ook mooi zijn als onderdeel van de vele opleidingen. Stel studenten verplicht om gedurende hun studie minimaal vier uur per week te werken in bepaalde sectoren. Dit levert ze inkomen op (hebben ze toch al zo hard nodig) en de ervaring die ze op een later punt hard nodig hebben. En voor die vier uur per week krijgen ze aan het eind van de rit natuurlijk ook studiepunten, nodig om de opleiding af te ronden.

Tijd om “de ander” te leren kennen, voordat je over ze beslist.

Tien fabeltjes over introverten:

Fabel #1 – Introverten praten niet graag

Dit is niet waar. Wel waar is dat introverten niet praten tenzij ze wat zinnigs te melden hebben. Introverten hebben het niet zo op geklets. Als je een introvert zover krijgt dat hij begint te praten over iets waar hij echt interesse in en verstand van heeft, dan praat hij maar door, en door, en door, en…

Fabel #2: Introverten zijn verlegen

Introversie en verlegenheid hebben niets met elkaar te maken. Als je introvert bent, betekent dat niet dat je bang voor andere mensen bent. Het betekent slechts dat je een reden nodig hebt om met anderen te communiceren. Een introvert communiceert niet alleen maar voor het communiceren. Als je met een introvert wilt praten, begin dan gewoon te praten. Maak je niet al te druk dat je per sé beleefd over moet komen, want…

Fabel #3 – Introverten zijn lomp

Introverten zien vaak geen reden om onnodig om de hete brij heen te draaien met allerlei sociale wenselijke ritueeltjes. Ze willen vooral dat iedereen oprecht en eerlijk is. Helaas is dat niet in alle situaties geaccepteerd. Hierdoor kunnen introverten veel druk ervaren om zich “aan te passen”. Dit kunnen ze zeer vermoeiend vinden.

Fabel #4 – Introverten houden niet van mensen

In tegendeel. Een introvert hecht bijzonder veel waarde aan de vrienden die ze hebben. Het aantal écht goede vrienden laat zich vaak op één hand tellen. Als je je in de fortuinlijke situatie bevindt dat een introvert je als een vriend beschouwt, dan heb je een trouwe bondgenoot voor het leven. Zodra je een introvert ervan hebt overtuigd dat je iemand bent met karakter, dan heb je zijn respect en zit je gebeiteld.

Fabel #5 – Introverten gaan niet graag uit

Onzin. Alleen, introverten gaan niet zo lang uit als anderen. Ze willen ook de complicaties die gepaard gaan met activiteiten in het openbaar nog al eens proberen te vermijden. Ze zijn nogal snel in het opnemen van informatie en ervaring. Hierdoor hebben ze niet zo lang nodig om het “te snappen”. Zodra ze het trucje door hebben, kunnen ze naar huis. Even opladen, en de boel verwerken. Trouwens, dat verwerken van indrukken is essentieel voor introverten.

Fabel #6 – Introverten willen niets liever dan alleen zijn

Introverten voelen zich prima op hun gemak als ze in het gezelschap zijn van niets dan hun eigen gedachten. Ze denken nogal veel. Ze dagdromen vaak. Ze houden ervan om aan een probleem te werken, een puzzel op te lossen. Maar ze kunnen enorm eenzaam worden als ze hun ontdekkingen met niemand kunnen delen. Een introvert verlangt bijzonder veel naar een oprechte en authentieke verbinding. Maar dan wel met één iemand tegelijk!

Fabel #7 – Introverten zijn raar

Introverten zijn individualisten. Ze lopen niet mee met de massa. Ze worden liever gewaardeerd voor hun vernieuwende manieren. Ze denken autonoom. Hierdoor stellen ze de norm vaak ter discussie. Ze nemen hun besluiten niet op basis van wat populair of in de mode is.

Fabel #8 – Introverten zijn een stel nerds die aan de zijlijn staan

Introverten kijken vaak vooral naar binnen. Ze besteden veel aandacht aan hun gedachten en emoties. Het is niet zo dat ze geen aandacht kunnen besteden aan wat er om hen heen gebeurt, het is meer dat hun eigen
inwendige wereldje voor hen veel interessanter is en meer voldoening biedt.

Fabel #9 – Introverten kunnen niet ontspannen en weten niet hoe je lol moet trappen

Een introvert ontspant zich over het algemeen thuis of in de natuur en niet op drukke plekken. Introverten zijn geen sensatie-zoekers of adrenaline-junkies. Als ze zich in een omgeving bevinden met teveel gepraat en geluid, dan schakelen ze uit. Hun brein is veel te gevoelig voor dopamine. Introverten en Extraverten hebben simpelweg een verschillende neuro-configuratie. Zoek maar op!

Fabel #10 Introverten kunnen zichzelf “repareren” en extravert worden

Een introvert kan zichzelf niet repareren. Ze zijn niet “stuk”. Een introvert verdient het om gerespecteerd te worden om wie hij is. Gewaardeerd om zijn natuurlijke staat van “zijn” en de bijdrage die hij levert aan de mensheid, de maatschappij, of in ieder geval de omgeving waarin hij zich bevindt. Er is zelfs een onderzoek gedaan waaruit zou blijken dat er een correlatie is tussen extraversie en IQ. Behandel ze dus niet alsof ze een probleem hebben. Ze zijn gewoon anders dan extraverten.

Dit artikel is schaamteloos vertaald van deze site, die zelf ook weer een bron vermeld

De dodelijke kracht van de zoen

Aaah, de liefde…. samen hand-in-hand lopen, knuffelen op de bank, af en toe een lekkere zoen. Wat is er mooier dan dat? Wat maakt dat je je fijner voelt dan dat? Wat is er beter voor je dan de kracht van Cupido? Wacht eens even…

Diezelfde liefde, die in zoveel boeken, liederen, gedichten en schouwspelen wordt bezongen, diezelfde liefde kan zomaar dodelijk zijn. En dan heb ik het niet over jaloerse lovers die dingen doen die ze niet horen te doen, maar over de dodelijke kracht van: de zoen.

Meer specifiek: de zuigzoen.

Want wat lees ik vandaag: een zuigzoen heeft een vrouw uit Nieuw-Zeeland bijna het leven gekost!
De 44-jarige vrouw zat tv te kijken, toen ze bemerkte dat ze haar linkerarm niet meer kon bewegen. In het ziekenhuis bleek dat ze een lichte hartaanval had gehad.Artsen hadden in eerste instantie geen idee wat de oorzaak daarvan was, totdat ze een zuigzoen in de nek van de vrouw zagen. Volgens de artsen had haar minnaar zo een grote zuigkracht in de zoen gestopt dat er een bloedprop onder de huid was ontstaan. Toen deze prop losraakte, kwam deze in het hart terecht met een hartaanval tot gevolg.

De vrouw is inmiddels (gelukkig) hersteld.
Maar ik vraag me af: hoe is het nu met hun relatie? Durft haar vriend of man, die dus de oorzaak van het hele gebeuren was, haar nog aan te raken? Durft ze nog bij hem in de buurt te komen? Voelen ze zich nu niet enorm schuldig tegenover elkaar?

Schrijven is de menselijke activiteit die je het dichtst bij God zelve brengt.

Eerst is er niets.
Dan is er het woord.
En voor je het weet, heb je een wereld gecreeërd.

Wat is het toch een heerlijke soap, dat proces tegen Geert Wilders. Rechters die stomme dingen zeggen, een daaropvolgend wrakingsverzoek dat wordt afgewezen. Rechters die domme dingen blijven zeggen en dan uiteindelijk toch een wraking.

Daar komt Wilders zelf nog overheen, die de rechters denkt te kunnen chanteren door te stellen dat als hij veroordeeld wordt, de rechters duidelijk niet onafhankelijk zijn. Waarmee hij de rechtelijke macht helemaal in een onmogelijke situatie brengt: veroordelen ze hem, dan zal de media het gegil over partijdigheid verslaan en versterken. Veroordelen ze niet, dan zijn ze gezwicht voor intimidatie en chantage.

Maar als je dan denkt het gehad te hebben, komt Diederik Aben, advocaat-generaal bij de Hoge Raad (en daarmee adviseur van deze Raad) met een brief. Een brief op verzoek van Jan Moors, de gewraakte rechter, waarin hij stelt dat de wraking niet terecht is. Daarnaast gooit hij nog wat opmerkingen over het niet netjes verlopen van de zaak in het rond.

Bram Moszkowizc, de advocaat die Wilders verdedigt, heeft hiermee natuurlijk weer munitie om op de rechterlijke macht te schieten. Hij noemt de hele zaak een farce. Want in een hoger beroep zou de zaak bij de Hoge Raad terecht kunnen komen. Precies die Hoge Raad waarvan Aben onderdeel uitmaakt. Moszkowicz zaait nu dus alvast de twijfel waarmee hij in een later stadium weer wraking kan gaan eisen.

Zou ik ook doen, als ik in zijn positie zat.

Verrassender is echter de reactie van Gerard Spong, de advocaat die wereldberoemd-in-Nederland werd door een plastic Octopus mee de rechtzaal in te nemen en deze trots aan de verzamelde pers te laten zien (die het ook nog eens driftig filmde en fotografeerde).

 Spong is advocaat van een aantal tegenstanders van Wilders. Zijn taak is dus om, namens zijn clienten, te betogen dat Wilders wat vaker zijn mond zou moeten houden.

 En wat hoor ik deze man omstreeks tien over zeven vanochtend op Radio1 zeggen? Hij zegt dat het niet handig is dat Aben met de brief gekomen is, maar… “hij maakt gewoon gebruik van zijn vrijheid van meningsuiting, net zoals dhr. Wilders dat doet”.

 Dat is natuurlijk ook niet handig, publiekelijk uitspreken dat je het standpunt van je clienten eigenlijk totaal niet deelt.

 De soap duurt voort….

Wat mij betreft kan er geen twijfel over bestaan: “The Great Dictator” is Charlie Chaplins beste werk. Hoewel het bol staat van de typische Chaplin humor, wijkt het af van zijn meeste films. Dit is geen stomme film (in geen van beide betekenissen).
In “The Great Dictator” is Chaplin een Joodse man die lijdt onder de vervolging van een nieuwe politieke macht. Alleen, hij lijkt nogal veel op de grote “Aanvoerder”.

Het is al een tijdje geleden dat ik de film voor het laatst zag, dus de details zijn me niet allemaal even helder. Maar vandaag kwam ik de slotscéne tegen, waarin Fuhrer Chaplin een speech aan het verzamelde volk moet geven.

Een speech die is opgenomen vóórdat de Tweede Wereldoorlog doorbracht. Een speech die moed vereiste in een wereld die vooral was gericht op Appeasement. Een speech die, helaas, nog steeds van toepassing is.

Al eeuwen lang proberen mensen te achterhalen wat nu precies het verschil is tussen mannen en vrouwen. Ik geloof dat het Freud was, van wie de quote “Was will das Weib” komt. Een grote vraag, die hij aan het eind van zijn loopbaan uitgesproken zou hebben. Als zelfs hij de handen in de lucht wierp en zich bij dit vraagstuk gewonnen gaf, dan moet het beantwoorden welhaast onmogelijk zijn.

Welnu, met gepaste trots presenteer ik u bij deze het antwoord op de belangrijkste vraag waar de mensheid mee heeft geworsteld. Het verschil tussen

Het verschil tussen mannen en vrouwen...

Gisteren viel me iets op aan de directorystructuur van de website van Binck Bank. In de post “Binckbank geïnspireerd door Hollywood? ”

vroeg ik me af of die directory structuur misschien betekende dat Binck zich bij haar bedrijfsfilosofie op de beroemde film Wallstreet baseerde. Ik stelde deze vraag aan de klantenservice en tot mijn grote verbazing kreeg ik nog antwoord ook:

From: binckbank <klantenservice@binck.nl>
To:*******@******.**
Sent: Wed, May 12, 2010 3:54 pm
Subject: Gekko

Geachte heer Langendam,

Hartelijk dank voor uw e-mail. U vraagt of de url van BinckBank is geïnspireerd op de film Wallstreet met Gordon Gekko. Dat is inderdaad het geval. In de testomgeving voor de website van BinckCompleet is deze term gebruikt. Hoewel het niet de bedoeling is geweest dat deze doorgevoerd zou worden naar de live versie van de website was de term al diep verweven in het ontwikkelproces van de website. Omdat het niet mogelijk was om deze te verwijderen staat gekko nog steeds in de URL.

Wij vertrouwen erop u met deze informatie van dienst te zijn.

Grappig. Een inside joke van het development team is dus uitgegroeid tot onderdeel van de life omgeving! En geruststellend dat ze zich niet helemaal identificeren met het Gordon Gekko Gedachtengoed!