Iets wat ik (om nogal voor de hand liggende redenen) mezelf NOOIT afvroeg is: hoe ziet de wereld er voor Rupert eigenlijk uit, als hij op tv zijn “ding”  aan het doen is. Het antwoord op die niet-gestelde vraag kwam ik laatst tegen en wil ik je niet onthouden:

Zorgkosten blijven stijgen. Van de VVD hoeven we geen oplossing te verwachten.

Daar istie dan! Dé oplossing tegen de alsmaar stijgende zorgkosten. Verzonnen door de VVD: we moeten de patiënt bewust maken van de kosten!

Een citaat van nu.nl :

De VVD wil patiënten meer kostenbewust maken door ze bij elke behandeling in het ziekenhuis inzicht te geven in de kosten. (…) Zo hoopt de regeringspartij dat mensen beter begrijpen hoeveel de zorg kost en waarom de overheid op de uitgaven wil letten.

De liberalen hopen ook dat patiënten zo zelf gaan controleren of de juiste kosten in rekening worden gebracht.

In het journaal werd zelfs geopperd dat toenemend kostenbewustzijn zou gaan leiden tot patiënten die kritisch zijn over de behandelingen die ze ondergaan. Ik ben benieuwd hoe dat dan gaat… laten we de huidige situatie eens vergelijken met de toekomstige:

Arts: U heeft een ernstige aandoening, maar we kunnen hem behandelen.
Patiënt: Wat zijn mijn opties?
Arts: Er zijn twee behandelmethoden. De ene is in 90% van de gevallen effectief, de ander in 80% van de gevallen, ik zou u de eerste aanraden.
Patiënt: Ok.

Hoe gaat dat lopen als de patiënt wat kostenbewustzijn meekrijgt? Ik stel me voor dat dat ongeveer zo zal verlopen:

Arts: U heeft een ernstige aandoening, maar we kunnen hem behandelen.
Patiënt: Wat zijn mijn opties?
Arts: Er zijn twee behandelmethoden. De ene is in 90% van de gevallen effectief en kost € 15.000, de ander in 80% van de gevallen en kost € 5000.
Patiënt: Oh. Ben ik hiervoor verzekerd?
Arts: Ja hoor, in beide gevallen bent u alleen uw eigen risico kwijt.
Patiënt:…

Wat gaat de patiënt dan zeggen? Voor hem kosten beide behandelingen hetzelfde. Wie denkt dat de patiënt dan de minder effectieve, maar goedkopere, behandeling kiest, mag zijn hand op steken.

Beetje naief, van de VVD. Net als het idee dat de patiënt moeite gaat doen om de rekening te controleren. Wat boeit hem dat? Waarom zou een patiënt een rekening controleren als hij er verder toch niets mee opschiet door die moeite te doen?

*Zucht* De oplossing van de stijgende zorgkosten komt dus niet van de VVD. Maar van wie dan wel?

Terwijl ik na het tweede bezoek naar huis reed, kwam er een gedachte in me op. Is dit niet wat Aldous Huxley in zijn boek “Brave New World” beschreef (zij het dat de werkelijkheid wat milder is dan het boek)?

In “Brave New World” worden kindertjes gekweekt in een fabriek, waarbij ze via allerlei processen worden opgekweekt tot een bepaalde kaste. Dat begint bij de elite (de Alpha’s) en loopt door naar de Gamma’s: de mensen die het simpele werk doen: straten vegen, dozen vouwen. In het boek worden de kinderen niet alleen opgekweekt om tot een kaste te behoren, maar ook om blij te zijn met de kaste waartoe ze ingedeeld zijn. Tot zover is “Brave New World” (voor zover ik weet) gelukkig nog niet uitgekomen. Makkelijker herkenbaar is echter het gegeven dat in het boek de elite al de beslissingen neemt, zonder dat de “lagere kastes” daarin betrokken worden… terwijl ze wel door de beslissingen geraakt worden.

Ditzelfde onderscheid werd afgelopen week dus ook enorm duidelijk. Aan de ene kant de handelsonderneming, waar het allemaal gaat om productiedraaien en arbeid. Mensen die keihard werken in een omgeving die geheel is ingericht op efficiency. Mensen die de basis vormen van onze hele maatschappij. De mensen die, simpel gezegd, de toegevoegde waarde bieden.

Dit zijn nu net de mensen die getroffen worden door de beslissingen uit de politiek, terwijl ze niet de middelen hebben om de besluitvormingsprocedures in een vroeg stadium te beïnvloeden. De mensen, die geconfronteerd worden met allerlei maatregelen en geen enkel instrument hebben dan de demonstratie op het Malieveld.

Aan de andere kant het consultancybedrijf. Gevestigd tussen allerlei andere consultancybedrijven in een modern ogend flatgebouw. Een mooi verzorgde entree, met piekfijn verzorgde receptionistes. Een interieur dat strak en fijn is: kleuren, kunst, een koffiemachine die een paar maandlonen kost en vooral heel veel mensen in dure pakken. Dit zijn de mensen die de besluitvorming sturen waar de beslissingen uit komen die de mensen uit de handelsonderneming treffen.

De vraag die zich opdringt is: hoe kan de hogeropgeleide besluitvormer, levend in zijn eigen wereldje, zo zorgvuldig opgebouwd en verzorgd, in zijn besluitvorming echt beseffen wat de impact is van de besluiten? Door af en toe een werkbezoek af te leggen en een half uurtje met mensen te praten? Door soms naar het nieuws te kijken en daar de spandoekteksten van het Malieveld te lezen?

En hoe kan de wereld van de basis van de pyramide in de besluitvorming geïntegreerd worden, zonder tot ondoordachte besluiten te komen die enorme bijwerkingen hebben? Door vakbonden? Vakbonden zijn op hun beurt te beperkt in hun visie, in de zin dat ze alleen de wereld van de werknemer zien en dus geen oog hebben voor het grotere geheel. Door een beweging als de Socialistische Partij (SP)? De afkomst van de SP-ers is een pluspunt, maar leidt vaak ook tot een enigszins beperkte blik op het grotere geheel.

De oplossing voor dit vraagstuk ligt in het samenbrengen van de werelden. Ik denk dat het niet realistisch is om te eisen dat de lageropgeleide beroepsbevolking na een lange dag hard werken de collegebanken induikt om “even” wat bij te spijkeren over macro-economie, sociaal-economische verhoudingen en dergelijke. Dus ligt hier een taak voor de hoger opgeleiden in onze samenleving om ook de échte werkvloer te ervaren. En dan niet met een lullig werkbezoekje of een dagje meeloopstage, maar écht ervaren.

Tijd voor de hoger opgeleide om minstens één dag in de week mee te werken in het magazijn, de kantine of de schoonmaakploeg, om ook die kant van de wereld te ervaren. Net zolang tot ze een aantal punten verzameld hebben om het certificaat “Weten waarover je het hebt” te ontvangen. Dit certificaat zou ook mooi zijn als onderdeel van de vele opleidingen. Stel studenten verplicht om gedurende hun studie minimaal vier uur per week te werken in bepaalde sectoren. Dit levert ze inkomen op (hebben ze toch al zo hard nodig) en de ervaring die ze op een later punt hard nodig hebben. En voor die vier uur per week krijgen ze aan het eind van de rit natuurlijk ook studiepunten, nodig om de opleiding af te ronden.

Tijd om “de ander” te leren kennen, voordat je over ze beslist.

En soms kom je iets tegen dat bijzonder knap in elkaar is gezet. En iets dat eigenlijk zo fout is, dat het hilarisch wordt.

Tot die laatste categorie behoort dit filmpje van een Zingende Adolf Hitler.

Blijkbaar is dit een bijzondere daad. Haast een daad van verzet tegen een cultuur van bereikbaar-moeten-zijn. Maar zeg nu zelf: welke waarde heeft een mobiel als ik aan het strand in Cuba zit? Als ik gebeld wordt, kan ik er dan iets mee? Als er iets in Nederland gebeurd, kan ik daar dan iets aan veranderen? Nee.

Maar ook in het dagelijks leven heb ik de vreemde gewoonte om mijn mobiel uit te zetten als ik ergens mee bezig ben, simpelweg omdat ik datgene wat ik doe, of diegene met wie ik samen ben, de aandacht wil geven die het/hij/zij verdient. Het waarom is voor mij bijzonder helder. Voor een paar “ouderwetse” mensen ook. Maar voor de meerderheid van de moderne mens, schijnt het een onmogelijkheid.

Daarom vond ik het bijzonder leuk dat ik iemand mijn standpunt hoorde uitspreken op TED. Jawel, die bijeenkomst over Technology, Entertainment and Design. Die ruimte vol met gadgetloving, hype-following, moderne on-line mensen.

De essentie waarom ik mijn telefoon uitzet…. op 2 minuut 25.
Enjoy.

Tien fabeltjes over introverten:

Fabel #1 – Introverten praten niet graag

Dit is niet waar. Wel waar is dat introverten niet praten tenzij ze wat zinnigs te melden hebben. Introverten hebben het niet zo op geklets. Als je een introvert zover krijgt dat hij begint te praten over iets waar hij echt interesse in en verstand van heeft, dan praat hij maar door, en door, en door, en…

Fabel #2: Introverten zijn verlegen

Introversie en verlegenheid hebben niets met elkaar te maken. Als je introvert bent, betekent dat niet dat je bang voor andere mensen bent. Het betekent slechts dat je een reden nodig hebt om met anderen te communiceren. Een introvert communiceert niet alleen maar voor het communiceren. Als je met een introvert wilt praten, begin dan gewoon te praten. Maak je niet al te druk dat je per sé beleefd over moet komen, want…

Fabel #3 – Introverten zijn lomp

Introverten zien vaak geen reden om onnodig om de hete brij heen te draaien met allerlei sociale wenselijke ritueeltjes. Ze willen vooral dat iedereen oprecht en eerlijk is. Helaas is dat niet in alle situaties geaccepteerd. Hierdoor kunnen introverten veel druk ervaren om zich “aan te passen”. Dit kunnen ze zeer vermoeiend vinden.

Fabel #4 – Introverten houden niet van mensen

In tegendeel. Een introvert hecht bijzonder veel waarde aan de vrienden die ze hebben. Het aantal écht goede vrienden laat zich vaak op één hand tellen. Als je je in de fortuinlijke situatie bevindt dat een introvert je als een vriend beschouwt, dan heb je een trouwe bondgenoot voor het leven. Zodra je een introvert ervan hebt overtuigd dat je iemand bent met karakter, dan heb je zijn respect en zit je gebeiteld.

Fabel #5 – Introverten gaan niet graag uit

Onzin. Alleen, introverten gaan niet zo lang uit als anderen. Ze willen ook de complicaties die gepaard gaan met activiteiten in het openbaar nog al eens proberen te vermijden. Ze zijn nogal snel in het opnemen van informatie en ervaring. Hierdoor hebben ze niet zo lang nodig om het “te snappen”. Zodra ze het trucje door hebben, kunnen ze naar huis. Even opladen, en de boel verwerken. Trouwens, dat verwerken van indrukken is essentieel voor introverten.

Fabel #6 – Introverten willen niets liever dan alleen zijn

Introverten voelen zich prima op hun gemak als ze in het gezelschap zijn van niets dan hun eigen gedachten. Ze denken nogal veel. Ze dagdromen vaak. Ze houden ervan om aan een probleem te werken, een puzzel op te lossen. Maar ze kunnen enorm eenzaam worden als ze hun ontdekkingen met niemand kunnen delen. Een introvert verlangt bijzonder veel naar een oprechte en authentieke verbinding. Maar dan wel met één iemand tegelijk!

Fabel #7 – Introverten zijn raar

Introverten zijn individualisten. Ze lopen niet mee met de massa. Ze worden liever gewaardeerd voor hun vernieuwende manieren. Ze denken autonoom. Hierdoor stellen ze de norm vaak ter discussie. Ze nemen hun besluiten niet op basis van wat populair of in de mode is.

Fabel #8 – Introverten zijn een stel nerds die aan de zijlijn staan

Introverten kijken vaak vooral naar binnen. Ze besteden veel aandacht aan hun gedachten en emoties. Het is niet zo dat ze geen aandacht kunnen besteden aan wat er om hen heen gebeurt, het is meer dat hun eigen
inwendige wereldje voor hen veel interessanter is en meer voldoening biedt.

Fabel #9 – Introverten kunnen niet ontspannen en weten niet hoe je lol moet trappen

Een introvert ontspant zich over het algemeen thuis of in de natuur en niet op drukke plekken. Introverten zijn geen sensatie-zoekers of adrenaline-junkies. Als ze zich in een omgeving bevinden met teveel gepraat en geluid, dan schakelen ze uit. Hun brein is veel te gevoelig voor dopamine. Introverten en Extraverten hebben simpelweg een verschillende neuro-configuratie. Zoek maar op!

Fabel #10 Introverten kunnen zichzelf “repareren” en extravert worden

Een introvert kan zichzelf niet repareren. Ze zijn niet “stuk”. Een introvert verdient het om gerespecteerd te worden om wie hij is. Gewaardeerd om zijn natuurlijke staat van “zijn” en de bijdrage die hij levert aan de mensheid, de maatschappij, of in ieder geval de omgeving waarin hij zich bevindt. Er is zelfs een onderzoek gedaan waaruit zou blijken dat er een correlatie is tussen extraversie en IQ. Behandel ze dus niet alsof ze een probleem hebben. Ze zijn gewoon anders dan extraverten.

Dit artikel is schaamteloos vertaald van deze site, die zelf ook weer een bron vermeld

En is dit nu NSFW, of nog wel SFW?

NSFW of SFW?

Mannen en vrouwen gaan op een andere manier winkelen.

Mannen en vrouwen verschillen op een groot aantal punten van elkaar.  Een in het oog springend verschil is het plezier in het winkelen. De stereotype man gaat pas als hij iets nodig heeft naar de winkel en koopt dan wat hij moet hebben. Een vrouw kan van een simpele aankoop een dagje uit maken. (Uitzonderingen bevestigen natuurlijk de regel).

Het plaatje hier rechts, dat op internet circuleert, illustreert dit typische verschil overduidelijk.

De aloude verklaring: een man is rechtlijnig, terwijl een vrouw een hoop plezier kan beleven aan het bekijken wat er allemaal te koop is (of ze het zich nu kan veroorloven of niet). Een vrouw zou ook blij kunnen worden van de aankoop van een nieuw topje. Terwijl het enige plezier dat een man aan de aankoop van een kledingstuk beleeft vooral is gelegen in het feit dat hij het dan niet meer zo koud hoeft te hebben.

Maar klopt dit? Is het anders beleven van het “shoppen” echt een gevolg van een andere bedrading in de hersenpan? Zit het echt in het evolutionaire? Zeg maar: de man die achter een everzwijn aanrent en zich niet kan laten afleiden, terwijl de vrouw een beetje rondbanjert op zoek naar eetbare bessen?

Of zit er iets anders achter?

Australisch onderzoek lijkt te suggereren dat er inderdaad een andere verklaring achter zit: de layout van winkels. Mannen zouden namelijk “bang zijn voor vrouwenproducten”, waardoor ze die stukken in de supermarkt mijden. Dit is de conclusie van Dr. Gary Mortimer van de Queensland University of Technology. Hij heeft onderzoek gedaan naar trends onder mannelijke “shoppers”

“Eerder onderzoek heeft aangetoond dat mannen en vrouwen zich meer geroepen voelen om ‘persoonlijke’ producten te kopen (bijvoorbeeld scheerapparaten, shampoos, crémpjes, wax strips) als de twee geslachten van elkaar gescheiden zijn”, aldus Dr. Mortimer. “Als je andere onderzoeken bekijkt, zie je dat er bepaalde types shop-gedrag worden gedefinieerd en dat hierbij een soort shopper is met een soort angst voor vrouwenproducten. Ze vermijden die delen van de supermarkt.”

Mortimer benadrukt dat niet alle mannen zo zijn, maar dat er een groep mannen is die zich onmakkelijk voelt als ze bijvoorbeeld door het maandverband-pad moeten lopen. Maar, zo stelt de wetenschapper: als er geen vrouwen in de buurt zijn voelen die mannen zich een stuk meer op hun gemak.

Toch bevestigt ook deze onderzoeker dat mannen vooral waarden hechten aan efficiency en onafhankelijkheid, en een stuk minder aan klantenservice. Mannen vragen minder snel om hulp, dus een supermarkt-pad dat is ontworpen met het mannelijke shop-gedrag in het achterhoofd zou er zomaar voor kunnen zorgen dat ook mannen langer shoppen en meer kopen.

Ook Procter & Gamble heeft iets soortgelijks ontdekt: een pad dat volledig is gewijd aan mannen-producten levert een omzetstijging op van 11%. Supermarktketen HEB zou in de VS een hele “zone” voor mannen hebben ingericht en rapporteert 11% omzetstijging, in de groep lichaamsverzorging vonden ze zelfs een plus van 37%.

Interessant onderzoek, vooral voor marketeers en detaillisten. Gaan we nu richting een nieuwe wereld, waarin binnensteden worden gesegregeerd, met straten vol met mannen-winkels en anderen met vrouwenwinkels? Zullen we in de komende decennia de opkomst van de Male Shopaholic zien?

Als het gedrag van mannen op de HCC-dagen, of bij de MediaMarkt een indicatie is, dan staat ons waarschijnlijk nog wat te wachten.

Ik moest maar eens een paar comfortabele schoenen kopen, want al dat geshop, daar krijg je vast pijnlijke voeten van….