Dus zo voelt het als minderheid..
Gisterenavond vond in Nijmeegs cultureel centrum De Lindenberg de presentatie plaats van “Allemaal Nijmegenaren, levensverhalen van Marokkanen”. Dit boekje is deel drie in een serie, waarbij elk deel de verhalen van een bepaalde Nijmeegse bevolkingsgroep vertelt.
Doel van dit soort publicaties is natuurlijk om, naast het behoud van geschiedenis, het begrip tussen de bevolkingsgroepen te vergroten. Door elkaar beter te leren kennen, krijg je vanzelf meer respect voor de punten waarop je verschilt en meer oog voor de punten waarop je hetzelfde bent.
De avond werd onder meer ingevuld met een stuk uit een documentaire genaamd “Een beter leven” waarin Mohammed Eshmebon(spelfouten voorbehouden) aan het woord kwam. Afgewisseld met historische beelden schetste hij een beeld van de offers die de eerste generatie gastarbeiders brachten om beter voor hun familie te kunnen zorgen.
Eye-opener
De echte eye-opener was voor mij echter iets dat niet ingeprogrammeerd stond. Sterker nog, het begon al voordat de presentatie van start ging. Ik arriveerde een paar minuten van te voren, kreeg een kop thee aangeboden van de catering en keek om me heen, op zoek naar een plekje om te staan. De hele ruimte was gevuld met Marokkanen (ongetwijfeld betrokkenen) die rondom de sta-tafels druk met elkaar in gesprek waren. Doordat deze gesprekken in het Marokkaans plaatsvonden, was het niet te volgen. Al sippende aan mijn thee realiseerde ik me toen: “Dus zo voelt dat”. Een vreemde gewaarwording om in een ruimte te zijn met heel veel mensen die je totaal niet kunt volgen en waarbij het lastig is om jezelf in het proces te betrekken.
Deze gewaarwording werd versterkt toen, later op de avond, de relatie tussen Marokkaanse Nijmegenaren en “de rest” aan de orde kwam. Een blanke man excuseerde zich voor het racisme van “de Nederlander”. Mijn eerste reflex was de gedachte: “Hoezo, zou je je moeten excuseren voor een enkele rotte appel?”
De tweede gedachte was: “Oh…. dus zo voelt dat….”
En dan was er nog de spreker, die de zaal wist te melden dat niet alle Nederlanders slecht zijn. Nee, er zijn ook goede Nederlanders….
Vervang in deze zin het woord “Nederlanders” door “Marokkanen” en je begrijpt dat dit weer een “Oh, zo voelt dat dus”-moment was.
Al met al, was het dus een avond vol eye-openers. En dan had ik het boek nog niet eens ingezien. Ik hoop dat de makers van het boek (verenigd in Tadamon) zullen slagen in hun opzet en dat “Allemaal Nijmegenaren” erin zal slagen om het onderlinge begrip verder te vergroten.
Related posts: