Een vriendin van me woont in de Malvert, in de maisonnettes. Deze maisonnettes staan al een tijdje op de nominatie voor sloop, zodat er plaats wordt gemaakt voor nieuwe bewoning. Inmiddels heeft mijn vriendin inderdaad een schrijven ontvangen dat ze binnenkort de woning zal moeten gaan verlaten. Niet vanwege de nieuwbouw, zo blijkt, maar omdat de wet stelt dat woningen niet langer dan 5 jaar op “tijdelijke basis” verhuurd moeten worden. Nee…de woningen worden gesloopt, om plaats te maken voor een grasveld.

In de Gelderlander van 31/12/2011 verscheen hierover een commentaar. Ik zou hiernaar willen linken, maar helaas is het online niet te krijgen. Tijd voor het ouderwetse overtype-werk dus:

Sloop in Malvert

Al sinds 2006 denkt woningcorporatie Standvast Wonen over de toekomst van de elf maisonnetteblokken bij het Maas-Waalkanaal in de Dukenburgse wijk Malvert. Het gaat om 262 woningen.
Standvast ontwikkelde diverse plannen voor renovatie, sloop gevolgd door nieuwbouw of een combinatie daarvan. Hierover werd ook vaak en veel overlegd met de buurt. Standvast wilde Malvert in deze hoek een nieuw gezicht geven. De oorspronkelijke bewoners zagen er aanvankelijk niets in. Zij wilden het liefst een renovatie.
De maisonnettes zijn groot en de huur van de woningen is betaalbaar. Dat laatste is ook de reden dat elkders in Nijmegen talloze maisonnettecomplexen nooit zijn afgebroken. Corporaties hadden er rond de eeuwwisseling plannen voor klaarliggen, maar ze zijn allemaal in de prullenbak beland.
De afgelopen jaren zijn de meeste vaste bewoners vertrokken uit de Malvert-maissonnettes. Standvast verhuurde ze vervolgens via tijdelijke contracten. De wet stelt dat dit slechts voor een periode van 5 jaar mag. In 2013 komt daar een eind aan. Dan komen de flats leeg. De vernieuwingsplannen van Standvast lopen echter vast op de financiering. Dus dreigen de flats nu gesloopt te worden en daarna wordt het terrein ingezaaid met gras.
Terecht dat de politiek hiertgen bezwaar maakt. Er is in Nijmegen nog steeds een tekort aan betaalbare woningen. Slopen zonder het vooruitzicht van nieuwe woningen, is doodzonde. Dat mag niet gebeuren. De directeur van Standvast die vaak geroepen heeft dat er in de stad te snel gesloopt wordt, krijgt in Malvert de kans om aan te tonen dat het ook anders kan: maak Malvert bewoonbaar.

Dat is toch ongehoord, dat je in een stad waar zware woningsnood heerst, waar je zelfs met een officiële wachttijd van meer dan VIJF jaar NUL kans op een huurwoning maakt, 262 huishoudens op straat zet en de huizen waarin ze wonen tegen de vlakte gooit?

Dat moet, blijkbaar, van de wet. Dan is de conclusie duidelijk: die wet deugt niet, en die moet niet worden gehandhaafd.

Las je dat goed? Schrijf ik, die vind dat de antikraakwetgeving gewoon gehandhaafd moet worden, dat de wet genegeerd moet worden? Ja! Want in tegenstelling tot de Kraakwet, die eigenaren beschermd tegen de diefstal van hun eigendom (namelijk hun pand) zou het breken van déze wetgeving hetzelfde doel dienen (verlichting woningnood) zónder dat daardoor iemand geschaadt wordt.

En mochten er onverhoops toch nog wat onbewoonde flats tussenzitten, dan kan het telefoonnummer van SSHN makkelijk gegoogled worden. Tijd voor de politiek om in te grijpen en deze belachelijke sloopactie zonder vervangende woningbouw te stoppen. Nieuwbouw niet financierbaar? Dan misschien toch maar renoveren en gewoon nog 10 jaar laten staan. Want die maisonnettes… zijn geweldig om in te wonen! Ik heb er ook 20 jaar in mogen leven.

Het is weer die tijd van het jaar dat `ze` in radioland die grote doos van zolder halen. Die enorm grote doos vol muziek die je het hele jaar niet hoort, behalve de weken voor de Kerst. Denk aan “Last Christmas”, “Driving Home for Christmas” , ” All I want for Christmas” en, natuurlijk “White Christmas”. Om de een of andere manier is ook het liedje van “Rupert and the Frog” in het lijstje van Kerstmuziek gekomen. Waarom…? Geen idee, ik ben inmiddels gestopt het me af te vragen.

Iets wat ik (om nogal voor de hand liggende redenen) mezelf NOOIT afvroeg is: hoe ziet de wereld er voor Rupert eigenlijk uit, als hij op tv zijn “ding”  aan het doen is. Het antwoord op die niet-gestelde vraag kwam ik laatst tegen en wil ik je niet onthouden:

Zorgkosten blijven stijgen. Van de VVD hoeven we geen oplossing te verwachten.

Daar istie dan! Dé oplossing tegen de alsmaar stijgende zorgkosten. Verzonnen door de VVD: we moeten de patiënt bewust maken van de kosten!

Een citaat van nu.nl :

De VVD wil patiënten meer kostenbewust maken door ze bij elke behandeling in het ziekenhuis inzicht te geven in de kosten. (…) Zo hoopt de regeringspartij dat mensen beter begrijpen hoeveel de zorg kost en waarom de overheid op de uitgaven wil letten.

De liberalen hopen ook dat patiënten zo zelf gaan controleren of de juiste kosten in rekening worden gebracht.

In het journaal werd zelfs geopperd dat toenemend kostenbewustzijn zou gaan leiden tot patiënten die kritisch zijn over de behandelingen die ze ondergaan. Ik ben benieuwd hoe dat dan gaat… laten we de huidige situatie eens vergelijken met de toekomstige:

Arts: U heeft een ernstige aandoening, maar we kunnen hem behandelen.
Patiënt: Wat zijn mijn opties?
Arts: Er zijn twee behandelmethoden. De ene is in 90% van de gevallen effectief, de ander in 80% van de gevallen, ik zou u de eerste aanraden.
Patiënt: Ok.

Hoe gaat dat lopen als de patiënt wat kostenbewustzijn meekrijgt? Ik stel me voor dat dat ongeveer zo zal verlopen:

Arts: U heeft een ernstige aandoening, maar we kunnen hem behandelen.
Patiënt: Wat zijn mijn opties?
Arts: Er zijn twee behandelmethoden. De ene is in 90% van de gevallen effectief en kost € 15.000, de ander in 80% van de gevallen en kost € 5000.
Patiënt: Oh. Ben ik hiervoor verzekerd?
Arts: Ja hoor, in beide gevallen bent u alleen uw eigen risico kwijt.
Patiënt:…

Wat gaat de patiënt dan zeggen? Voor hem kosten beide behandelingen hetzelfde. Wie denkt dat de patiënt dan de minder effectieve, maar goedkopere, behandeling kiest, mag zijn hand op steken.

Beetje naief, van de VVD. Net als het idee dat de patiënt moeite gaat doen om de rekening te controleren. Wat boeit hem dat? Waarom zou een patiënt een rekening controleren als hij er verder toch niets mee opschiet door die moeite te doen?

*Zucht* De oplossing van de stijgende zorgkosten komt dus niet van de VVD. Maar van wie dan wel?

Afgelopen week moest ik voor mijn werk een tweetal bezoeken afleggen. Het eerste bezoek was naar een handelsonderneming in electronica in het zuidoosten van Nederland, het tweede bezoek was naar een consultancybedrijf in de Randstad.

Terwijl ik na het tweede bezoek naar huis reed, kwam er een gedachte in me op. Is dit niet wat Aldous Huxley in zijn boek “Brave New World” beschreef (zij het dat de werkelijkheid wat milder is dan het boek)?

In “Brave New World” worden kindertjes gekweekt in een fabriek, waarbij ze via allerlei processen worden opgekweekt tot een bepaalde kaste. Dat begint bij de elite (de Alpha’s) en loopt door naar de Gamma’s: de mensen die het simpele werk doen: straten vegen, dozen vouwen. In het boek worden de kinderen niet alleen opgekweekt om tot een kaste te behoren, maar ook om blij te zijn met de kaste waartoe ze ingedeeld zijn. Tot zover is “Brave New World” (voor zover ik weet) gelukkig nog niet uitgekomen. Makkelijker herkenbaar is echter het gegeven dat in het boek de elite al de beslissingen neemt, zonder dat de “lagere kastes” daarin betrokken worden… terwijl ze wel door de beslissingen geraakt worden.

Ditzelfde onderscheid werd afgelopen week dus ook enorm duidelijk. Aan de ene kant de handelsonderneming, waar het allemaal gaat om productiedraaien en arbeid. Mensen die keihard werken in een omgeving die geheel is ingericht op efficiency. Mensen die de basis vormen van onze hele maatschappij. De mensen die, simpel gezegd, de toegevoegde waarde bieden.

Dit zijn nu net de mensen die getroffen worden door de beslissingen uit de politiek, terwijl ze niet de middelen hebben om de besluitvormingsprocedures in een vroeg stadium te beïnvloeden. De mensen, die geconfronteerd worden met allerlei maatregelen en geen enkel instrument hebben dan de demonstratie op het Malieveld.

Aan de andere kant het consultancybedrijf. Gevestigd tussen allerlei andere consultancybedrijven in een modern ogend flatgebouw. Een mooi verzorgde entree, met piekfijn verzorgde receptionistes. Een interieur dat strak en fijn is: kleuren, kunst, een koffiemachine die een paar maandlonen kost en vooral heel veel mensen in dure pakken. Dit zijn de mensen die de besluitvorming sturen waar de beslissingen uit komen die de mensen uit de handelsonderneming treffen.

De vraag die zich opdringt is: hoe kan de hogeropgeleide besluitvormer, levend in zijn eigen wereldje, zo zorgvuldig opgebouwd en verzorgd, in zijn besluitvorming echt beseffen wat de impact is van de besluiten? Door af en toe een werkbezoek af te leggen en een half uurtje met mensen te praten? Door soms naar het nieuws te kijken en daar de spandoekteksten van het Malieveld te lezen?

En hoe kan de wereld van de basis van de pyramide in de besluitvorming geïntegreerd worden, zonder tot ondoordachte besluiten te komen die enorme bijwerkingen hebben? Door vakbonden? Vakbonden zijn op hun beurt te beperkt in hun visie, in de zin dat ze alleen de wereld van de werknemer zien en dus geen oog hebben voor het grotere geheel. Door een beweging als de Socialistische Partij (SP)? De afkomst van de SP-ers is een pluspunt, maar leidt vaak ook tot een enigszins beperkte blik op het grotere geheel.

De oplossing voor dit vraagstuk ligt in het samenbrengen van de werelden. Ik denk dat het niet realistisch is om te eisen dat de lageropgeleide beroepsbevolking na een lange dag hard werken de collegebanken induikt om “even” wat bij te spijkeren over macro-economie, sociaal-economische verhoudingen en dergelijke. Dus ligt hier een taak voor de hoger opgeleiden in onze samenleving om ook de échte werkvloer te ervaren. En dan niet met een lullig werkbezoekje of een dagje meeloopstage, maar écht ervaren.

Tijd voor de hoger opgeleide om minstens één dag in de week mee te werken in het magazijn, de kantine of de schoonmaakploeg, om ook die kant van de wereld te ervaren. Net zolang tot ze een aantal punten verzameld hebben om het certificaat “Weten waarover je het hebt” te ontvangen. Dit certificaat zou ook mooi zijn als onderdeel van de vele opleidingen. Stel studenten verplicht om gedurende hun studie minimaal vier uur per week te werken in bepaalde sectoren. Dit levert ze inkomen op (hebben ze toch al zo hard nodig) en de ervaring die ze op een later punt hard nodig hebben. En voor die vier uur per week krijgen ze aan het eind van de rit natuurlijk ook studiepunten, nodig om de opleiding af te ronden.

Tijd om “de ander” te leren kennen, voordat je over ze beslist.

(Oorspronkelijk geplaatst op Nijmegen Direct, 31 maart 2011)

Hævnen, een Deense film van regisseur Susanne Bier. Daar werden we deze week in de Sneak Preview van Lux op getrakteerd. Een film van ruim twee uur lang, die geen minuut verveelde.

Christian is een jonge jongen vol woede. Zijn moeder is overleden aan kanker. Hij doet zich sterk voor, maar ondertussen neemt hij zijn vader het overlijden van diens vrouw zeer kwalijk. Als Christian in Denemarken terugkeert, gaat hij naar een nieuwe school, waar hij Elias leert kennen. Elias is het pispaaltje van de klas. En omdat Christian in zijn buurt staat, krijgt ook hij klappen. De dag erna rekent hij op uiterst effectieve wijze af met de pestkoppen, waardoor hij in de problemen dreigt te komen. Maar het gepest is voorbij.

De ouders van beide kinderen proberen hun kroost geweldloosheid aan te leren. Vooral de vader van Elias is van het type dat “de andere wang” toekeert. Letterlijk, want deze vader krijgt in het bijzijn van zijn kinderen een paar tikken. Christian vindt dat hier wraak moet worden genomen en komt met een idee.

Door deze verhaallijn zit heel vakkundig een andere lijn geweven: die van de vader van Elias, die als arts in Afrika werkt en daar geconfronteerd wordt met de slachtoffers van Big Man, één van de rebellenleider. En hierbij voor grote dilemma’s komt te staan. Want wat doe je, als het monster zelf bij je kliniek aanklopt voor medische verzorging? Deze verhaallijn wordt niet door iedereen gewaardeerd. Sommigen zijn van mening dat deze verhaallijn eigenlijk niet nodig is, omdat het slechts één klein karakteronderdeel van de vader van Elias zou illustreren. Maar: zonder het kleinste tandwieltje loopt de hele machine niet, dus ook dit stuk is wat mij betreft een integraal deel van de film.

“In a better world” is een knap gemaakte film, waarin deze twee verhaallijnen samenkomen met een verhaal over dood, liefde, scheiding, verzoening en vriendschap. De film verkent het spanningsveld tussen geweldloosheid en gepast fysiek ingrijpen. Alles is op perfecte wijze in beeld gebracht, met sfeerbeelden waar je alleen van kunt genieten. Geen hectiek, geen grote stunts, geen spektakel. Maar een knappe spanningsopbouw, die de hele zaal in stilte liet toekijken. Mensen zaten te kijken en schoven zo ver naar voren als hun stoel hen maar toestond.

Bij een film met mooie beelden en een briljant verhaal is nog maar één risico-factor: de casting….

En ook op dit criterium slaagt Bier met vlag en wimpel. Zelden heb ik een zo jonge acteur gezien die zoveel kan zeggen met een simpele oogopslag. William Joehn Nielsen (Christian) is af en toe simpelweg angstaanjagend. En ook Elias is knap neergezet: verlegen, bang, rustig en toch iemand die zich niet wil laten kennen. Een jongen die nog niet zo goed weet wie hij is en heen en weer getrokken wordt door de wens om voor zichzelf op te komen (De Deense titel Hævnen betekent “wraak”, geheel tegenstrijdig aan de Engelse vertaling die ik niet goed bij deze film kan plaatsen).

Kortom: we hebben weer een briljante film voorgeschoteld gekregen. Nog niet overtuigd? Bekijk de trailer, dan ben je helemaal verkocht!

(Oorspronkelijk geplaatst op Nijmegen Direct op 31 maart 2011)

De geregistreerde criminaliteit loopt al jaren terug, maar het gevoel van onveiligheid stijgt. Tegelijkertijd lijkt het dat mensen steeds minder vertrouwen krijgen in de politie, die zich bezig zou houden met de verkeerde prioriteiten. Zo leeft bij veel mensen het gevoel dat het doen van aangifte bij fietsendiefstal tijdverspilling is, omdat die wouten toch alleen maar bonnen voor te hard rijden willen uitschrijven.

Op Radio 1 was vanochtend een item te horen over de Pupillenbuurt in Delfshaven in Rotterdam, waar een Wijkagent een geniale inval had. Zo een inval waarvan je denkt: waarom is daar niet veel eerder aan gedacht?

In het De buurt bestuurt-concept bepaalt de buurt waar de politie zich mee bezig moet houden. Hoe? Simpel: de politie stelt 200 uur per jaar beschikbaar aan de bewonersorganisatie, die vervolgens bepaalt hoe die uren worden ingezet. Daarnaast mag de bewonersvereniging beslissen over 200 uur Stadstoezicht.

Wat kun je hiermee doen? Je zou een extra mannetje kunnen inzetten die net iets minder dan 4 uur per week (toch 0,1 fte) patrouilleert. Of een paar verkeerscontroles extra. Of…waar maar behoefte aan is. In de Pupillenbuurt wordt de politie ingezet tegen drugshandel en drugsgebruik, snelheidsovertredingen in de wijk en horeca-overlast. Stadstoezicht mag zich extra inzetten tegen hinderlijk park

Zo simpel. Zo eenvoudig. Zo geweldig voor het vergroten van het draagvlak voor de politie. Zo goed voor het verbeteren van het vertrouwen dat de politie er is om de burger ten dienste te staan. Waarom doen we dat niet allemaal? Of meer specifiek: waarom doen we dit niet in Nijmegen?

De afgelopen jaren zijn er genoeg problemen geweest die een soortgelijke aanpak ook voor onze stad relevant maken. De Oudejaarsnachtproblemen van 2007 en 2008. Het gedonder in Meijhorst. De dreigende onrust in Hatert, alsmede de terreur tegen de Buurtvaders die hebben geleid tot een onderduikende Buurwacht, etc. Zat redenen om de burger meer inspraak te geven in de prioriteiten van de politie en dit is een prachtig instrument.

Bovendien geeft een project zoals dit de buurtorganisatie meer invloed, waardoor meer mensen er het nut van inzien en deelname zou kunnen toenemen. Het lijkt me een mooi onderwerp om op de agenda te zetten door een partij als D66, want dit is democratisering ten top.

Soms kom je op het Internet dingen tegen die niet kunnen. Ze gaan te ver. Soms kom je iets tegen dat met een beetje goede wil lijkt op een poging tot humor.

En soms kom je iets tegen dat bijzonder knap in elkaar is gezet. En iets dat eigenlijk zo fout is, dat het hilarisch wordt.

Tot die laatste categorie behoort dit filmpje van een Zingende Adolf Hitler.

Kort geleden werd ik getrakteerd op een bijzonder verbaasd gezicht. De reden: ik heb verteld dat ik mijn mobiele telefoon tijdens mijn vakantie lekker thuis laat.

Blijkbaar is dit een bijzondere daad. Haast een daad van verzet tegen een cultuur van bereikbaar-moeten-zijn. Maar zeg nu zelf: welke waarde heeft een mobiel als ik aan het strand in Cuba zit? Als ik gebeld wordt, kan ik er dan iets mee? Als er iets in Nederland gebeurd, kan ik daar dan iets aan veranderen? Nee.

Maar ook in het dagelijks leven heb ik de vreemde gewoonte om mijn mobiel uit te zetten als ik ergens mee bezig ben, simpelweg omdat ik datgene wat ik doe, of diegene met wie ik samen ben, de aandacht wil geven die het/hij/zij verdient. Het waarom is voor mij bijzonder helder. Voor een paar “ouderwetse” mensen ook. Maar voor de meerderheid van de moderne mens, schijnt het een onmogelijkheid.

Daarom vond ik het bijzonder leuk dat ik iemand mijn standpunt hoorde uitspreken op TED. Jawel, die bijeenkomst over Technology, Entertainment and Design. Die ruimte vol met gadgetloving, hype-following, moderne on-line mensen.

De essentie waarom ik mijn telefoon uitzet…. op 2 minuut 25.
Enjoy.

Tien fabeltjes over introverten:

Fabel #1 – Introverten praten niet graag

Dit is niet waar. Wel waar is dat introverten niet praten tenzij ze wat zinnigs te melden hebben. Introverten hebben het niet zo op geklets. Als je een introvert zover krijgt dat hij begint te praten over iets waar hij echt interesse in en verstand van heeft, dan praat hij maar door, en door, en door, en…

Fabel #2: Introverten zijn verlegen

Introversie en verlegenheid hebben niets met elkaar te maken. Als je introvert bent, betekent dat niet dat je bang voor andere mensen bent. Het betekent slechts dat je een reden nodig hebt om met anderen te communiceren. Een introvert communiceert niet alleen maar voor het communiceren. Als je met een introvert wilt praten, begin dan gewoon te praten. Maak je niet al te druk dat je per sé beleefd over moet komen, want…

Fabel #3 – Introverten zijn lomp

Introverten zien vaak geen reden om onnodig om de hete brij heen te draaien met allerlei sociale wenselijke ritueeltjes. Ze willen vooral dat iedereen oprecht en eerlijk is. Helaas is dat niet in alle situaties geaccepteerd. Hierdoor kunnen introverten veel druk ervaren om zich “aan te passen”. Dit kunnen ze zeer vermoeiend vinden.

Fabel #4 – Introverten houden niet van mensen

In tegendeel. Een introvert hecht bijzonder veel waarde aan de vrienden die ze hebben. Het aantal écht goede vrienden laat zich vaak op één hand tellen. Als je je in de fortuinlijke situatie bevindt dat een introvert je als een vriend beschouwt, dan heb je een trouwe bondgenoot voor het leven. Zodra je een introvert ervan hebt overtuigd dat je iemand bent met karakter, dan heb je zijn respect en zit je gebeiteld.

Fabel #5 – Introverten gaan niet graag uit

Onzin. Alleen, introverten gaan niet zo lang uit als anderen. Ze willen ook de complicaties die gepaard gaan met activiteiten in het openbaar nog al eens proberen te vermijden. Ze zijn nogal snel in het opnemen van informatie en ervaring. Hierdoor hebben ze niet zo lang nodig om het “te snappen”. Zodra ze het trucje door hebben, kunnen ze naar huis. Even opladen, en de boel verwerken. Trouwens, dat verwerken van indrukken is essentieel voor introverten.

Fabel #6 – Introverten willen niets liever dan alleen zijn

Introverten voelen zich prima op hun gemak als ze in het gezelschap zijn van niets dan hun eigen gedachten. Ze denken nogal veel. Ze dagdromen vaak. Ze houden ervan om aan een probleem te werken, een puzzel op te lossen. Maar ze kunnen enorm eenzaam worden als ze hun ontdekkingen met niemand kunnen delen. Een introvert verlangt bijzonder veel naar een oprechte en authentieke verbinding. Maar dan wel met één iemand tegelijk!

Fabel #7 – Introverten zijn raar

Introverten zijn individualisten. Ze lopen niet mee met de massa. Ze worden liever gewaardeerd voor hun vernieuwende manieren. Ze denken autonoom. Hierdoor stellen ze de norm vaak ter discussie. Ze nemen hun besluiten niet op basis van wat populair of in de mode is.

Fabel #8 – Introverten zijn een stel nerds die aan de zijlijn staan

Introverten kijken vaak vooral naar binnen. Ze besteden veel aandacht aan hun gedachten en emoties. Het is niet zo dat ze geen aandacht kunnen besteden aan wat er om hen heen gebeurt, het is meer dat hun eigen
inwendige wereldje voor hen veel interessanter is en meer voldoening biedt.

Fabel #9 – Introverten kunnen niet ontspannen en weten niet hoe je lol moet trappen

Een introvert ontspant zich over het algemeen thuis of in de natuur en niet op drukke plekken. Introverten zijn geen sensatie-zoekers of adrenaline-junkies. Als ze zich in een omgeving bevinden met teveel gepraat en geluid, dan schakelen ze uit. Hun brein is veel te gevoelig voor dopamine. Introverten en Extraverten hebben simpelweg een verschillende neuro-configuratie. Zoek maar op!

Fabel #10 Introverten kunnen zichzelf “repareren” en extravert worden

Een introvert kan zichzelf niet repareren. Ze zijn niet “stuk”. Een introvert verdient het om gerespecteerd te worden om wie hij is. Gewaardeerd om zijn natuurlijke staat van “zijn” en de bijdrage die hij levert aan de mensheid, de maatschappij, of in ieder geval de omgeving waarin hij zich bevindt. Er is zelfs een onderzoek gedaan waaruit zou blijken dat er een correlatie is tussen extraversie en IQ. Behandel ze dus niet alsof ze een probleem hebben. Ze zijn gewoon anders dan extraverten.

Dit artikel is schaamteloos vertaald van deze site, die zelf ook weer een bron vermeld

Voor de kattenliefhebber: het nieuwste filmpje van Simon’s Cat: